Μ Ε Σ Ο Κ Ο Σ Μ Ο Σ!

"ΑΝΑΖΗΤΩ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ"

2012-02-12T14:42:00.000+02:00

Eίμαστε περήφανοι πια που αποκαλούμαστε η "χώρα του υπαρκτού σουρεαλισμού"! Οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου δεν έχουν κατακουρελιάσει, καθώς λένε, το Σύνταγμα αλλά τα μανιφέστα του Μπρετόν! Είμαστε η χώρα των απίθανων. Σ' αυτόν τον ευλογημένο τόπο ακόμη και το στραβοκατούρημα ενός νηπίου στην λεκάνη της τουαλέτας ενός νηπιαγωγείου θα μπορούσε να δώσει το έναυσμα για μια άγρια αντιπαράθεση των κομμάτων! Αυτά, θα αλληλοκατηγορούνταν για λάθη, παραλείψεις και καταστροφικές πολιτικές που θα οδηγούσαν το δύσμοιρο-δεν υπάρχει χειρότερη μοίρα από το να σε πιάνουν τα κόμματα στο στόμα τους- νήπιο να μην μπορεί να βρει το στόχο του. Ναι, ακόμη και το πιο ασήμαντο γεγονός προκαλεί αλυσιδωτές αντιδράσεις και διχογνωμίες.

Η συνταγή των μεταπολιτευτικών χρόνων υπήρξε πετυχημένη και διατηρείται μέχρι και τις μέρες μας. Η σύνθεση των διαφορετικών και αντικρουόμενων απόψεων αποτελεί μια κατάσταση απαγορευτική για την παρανοϊκή δομή της σκέψης του κόσμου. Όλοι και όλες παρατάσσονται σε αντίπαλα στρατόπεδα και λαμβάνουν θέσεις μάχης (δες: μνημονιακοί και αντιμνημονιακοί). Κάθε νηφάλια φωνή που δεν αυξάνει την ένταση και δεν κάνει σαματά, καταπνίγεται στον ορυμαγδό των διαφωνιών και αντεγκλήσεων και εξοβελίζεται από την σφαίρα του δημόσιου διαλόγου.

Παρακολουθείστε τους και θαυμάστε τους! Σε μια χώρα που αποδιοργανώνεται, αυτοί εξακολουθούν να διεκδικούν τίτλους τιμής και πόστα εξουσίας. Ο Μαξ Νορντάου έλεγε πως όταν κερδίζουμε ένα τίτλο χάνουμε μια αρετή. Σε μια χώρα παραφουσκωμένη με τίτλους τιμής και θέσεις εξουσίας έχουμε χάσει πολλές αρετές...

22/1/2011...

2012-01-22T14:14:00.000+02:00

M E Σ Α Ν Υ Χ Τ Α...

THΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΟΥ ΠΑΛΙ ΟΜΟΙΩΘΗΚΑ-ΕΛΥΤΗΣ

2012-01-13T00:53:00.001+02:00

ΤΖΟΝ ΣΤΙΟΥΑΡΤ ΜΙΛ

2012-01-06T19:45:00.001+02:00

Ο Τζον Στιούαρτ Μιλ υπήρξε ένας από τους κορυφαίους Βρετανούς στοχαστές. Γεννήθηκε το 1806 και έζησε μέχρι το 1873. Ο μικρός Τζον διαπαιδαγωγείται μέσα σε ένα άκρως αυστηρό και δογματικό περιβάλλον. Ο πατέρας του τον προορίζει για μεγαλοφυΐα και για αυτό τον σπρώχνει από πολύ νωρίς στα βαθιά. Ο Τζον Στιούαρτ Μιλ αρχίζει να μαθαίνει ελληνικά σε ηλικία τριών χρόνων. Στα οκτώ μαθαίνει λατινικά και έχει διαβάσει έξι πλατωνικούς διαλόγους. Στα δεκατρία του χρόνια διαβάζει μαθήματα Πολιτικής Οικονομίας και στα δεκαπέντε του εμβαθύνει στην φιλοσοφία του επιστήθιου φίλου του πατέρα του, του Μπένθαμ.

Η πνευματική εκγύμναση ενός μικρού παιδιού υπήρξε μια πράξη απάνθρωπη. Ο Μιλ προκειμένου να εκπληρώσει τις προσωπικές φιλοδοξίες του πατέρα του, πρέπει να θυσιάσει την παιδική του ηλικία και μαζί με αυτήν τις ονειροπολήσεις, το παιχνίδι και την ξεγνοιασιά. Τέτοιες θυσίες, ωστόσο, δεν περνούν απαρατήρητες! Στα είκοσι του χρόνια ο Μιλ είναι χορτασμένος από γνώσεις αλλά βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάθλιψης. Η βαθιά υπαρξιακή κρίση που περνάει επιβεβαιώνει τον Μαρτινίδη που λέει ότι «το μόνιμο επιδόρπιο της γνώσης είναι η απόγνωση» -το είχα διαβάσει κάποτε σε ένα παλιό τεύχος του ΑΝΤΙ. Για να μην πολυλογούμε, η κατάθλιψη-αλλιώς παθολογικό πένθος- είναι μια θλίψη που δεν μπορεί να βιωθεί (Ευγένιος Αρανίτσης). Ο Μιλ δείχνει να αντιλαμβάνεται το αδιέξοδο. Οι άφθονες διανοητικές του γνώσεις δεν του αρκούν για να δώσει λύση στο πρόβλημα. Είναι η στιγμή που συνειδητοποιεί ότι το ευάλωτο σημείο του είναι η έλλειψη συναισθηματικής παιδείας. Μια τέτοια παιδεία θέλει να αποκτήσει στρεφόμενος στην ποίηση του Γουορντσγουορθ.

(Βιογραφικά στοιχεία του Μιλ έλαβα από ένα σημείωμα του Θανάση Γιαλκέτση στην Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας, 19/9/2008)

"ΜΕ ΜΙΑ ΑΦΙΣΑ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΤΗ ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ"

2012-01-04T14:51:00.002+02:00

Η έκθεση "Με μια αφίσα μιλάμε για τη δράση μας" παρουσιάστηκε με αφορμή την επιμορφωτική συνάντηση που οργάνωσε η σχολική σύμβουλος της 61ης Εκπαιδευτικής Περιφέρειας Ραχήλ Μαρτίδου. Η έκθεση πραγματοποιήθηκε στο Κέντρο Πολιτισμού "Χρήστος Τσακίρης" στις 20 Ιουνίου 2011! Αγαπημένα παραμύθια, μηνύματα για την περιβαλλοντική υποβάθμιση, ζητήματα που αφορούν τον τομέα Αγωγής Υγείας υπήρξαν, ως επί το πλείστον, τα θέματα που επέλεξαν και επεξεργάστηκαν νηπιαγωγοί και νήπια της 61ης Περιφέρειας Δυτικής Θεσσαλονίκης και τα παρουσίασαν στο σεμινάριο.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ

2012-01-03T17:07:00.000+02:00

Πρέπει να ήταν αρχές του καλοκαιριού του 1973. Καθόμουν στο μπαλκόνι και χάζευα την κίνηση στον δρόμο. Ξαφνικά, ακούω τους ήχους μιας σειρήνας και έναν ασυνήθιστο για την γειτονιά θόρυβο. Η περιέργεια για αυτά που άκουγα δεν θα κρατούσε για πολύ. Από το διπλανό δρομάκι έβγαινε με υπερβολική ταχύτητα ένα τρίκυκλο που προσέκρουε με μεγάλη δύναμη στα κάγκελα ενός υπογείου. Οι ρόδες από το τρίκυκλο βρίσκονταν στον αέρα και γυρνούσαν σαν δαιμονισμένες. Ο οδηγός κατά τη σύγκρουση φαινόταν να μην έχει τραυματιστεί και, χωρίς να χάσει καθόλου χρόνο, άρχισε να τρέχει. Από πίσω από το τρίκυκλο ακολουθούσε το περιπολικό που τον καταδίωκε! Το πλήρωμα του περιπολικού βλέποντας την εξέλιξη της καταδίωξης σταμάτησε και κυνήγησε τον άγνωστο άνδρα που στο μεταξύ είχε καταφέρει να διαφύγει. Για ένα πεντάχρονο παιδί σαν κι εμένα οι σκηνές ήταν πρωτόγνωρες. Γρήγορα κατέβηκα από το σπίτι και πήγα εκεί όπου είχε μαζευτεί πολύς κόσμος. Ο ένας αστυνομικός έδινε πληροφορίες για την εξέλιξη της καταδίωξης μέσα από τον ασύρματο ενώ ο άλλος εξηγούσε στον κόσμο ότι ο οδηγός του τρίκυκλου δεν είχε σταματήσει σε έλεγχο και γι΄αυτό τον κυνηγούσαν από την οδό Μπότσαρη.

Τα περιπολικά την περίοδο της δικτατορίας ήταν ολόασπρα. Τους αστυνομικούς τους αποκαλούσαν περιπαιχτικά «γαλατάδες» (σχετική αναφορά έχει κάνει και ο Πάνος Θεοδωρίδης). Αυτό που με εντυπωσιάζει σαράντα χρόνια μετά, είναι ο ήπιος χαρακτηρισμός εναντίων των αστυνομικών. Ως γνωστόν, οι αστυνομικοί διέθεταν μεγάλη εξουσία και αποτελούσαν τον φόβο και τον τρόμο των πολιτών τον καιρό εκείνο.

Σταδιακά, η κοινωνία άρχισε να εκδημοκρατίζεται. Οι αστυνομικοί μορφώνονταν και έμπαιναν με εξετάσεις και ο κόσμος άρχισε να γίνεται πιο μαχητικός στην διεκδίκηση των ατομικών και πολιτικών του δικαιωμάτων. Μπροστά σε αυτήν την καινούρια πραγματικότητα η Αστυνομία έπρεπε να προσαρμοστεί και να δείξει ένα πιο ανθρώπινο πρόσωπο. Επισήμως, έπρεπε να δείχνει ότι συμπορεύεται και ότι είναι κοντά στις ανάγκες του πολίτη.

Σήμερα, τους αστυνομικούς δεν τους αποκαλούν χαϊδευτικά «γαλατάδες» αλλά χρησιμοποιούν πιο σκληρά συνθήματα σαν το «μπάτσοι γουρούνια, δολοφόνοι». Ενδιαμέσως του χρόνου της μεταπολίτευσης και των ώριμων χρόνων της δημοκρατίας (των ποιών;) ακούστηκε και το "σχολικό" για τις κλούβες της αστυνομίας! Σαν να λέμε, δηλαδή, λεωφορειάκι που κάνει συχνές στάσεις για να παραλαμβάνει τους συλληφθέντες...

ΛΕΟΝΑΡΔΑ ΛΑΜΠΡΙΑΝΙΔΟΥ

2011-12-31T23:27:00.000+02:00

Στη σημερινή «Αυγή» η Νάντια Βαλαβάνη μεταφράζει στίχους του Μπρεχτ από το «Ουλμ 1592»:
«Δεν υπάρχει ψέμα πιο καθαρό απ’ αυτό/
Ο άνθρωπος δεν είναι πουλί/
Ποτέ ο άνθρωπος δεν θα πετάξει»

Πριν δύο εβδομάδες είχα επισκεφτεί την έκθεση ζωγραφικής της Λεονάρδας Λαμπριανίδου στο Βαφοπούλειο και θυμήθηκα πως τα πουλιά «ως πρωτόλειο υλικό κάθε πτητικής έννοιας» Έλλη-Κοκκίνη Καπλάνη(Ιστορικός και Κριτικός Τέχνης) υπήρξε ένα θέμα με το οποίο η Λαμπριανίδου ασχολήθηκε στην διπλωματική της εργασία, το 1996.

Διαβάζω στο ενημερωτικό έντυπο- συνοδεύεται από ψηφιακό δίσκο με φωτογραφίες- ότι η Λαμπριανίδου διαθέτει πτυχία οικονομικών σπουδών στην Ν.Ο.Ε. του Αριστοτελείου και Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών της Σχολής Καλών Τεχνών στο ίδιο Πανεπιστήμιο. Ακόμη, έχει διετή φοίτηση στο τμήμα συντήρησης έργων τέχνης στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βαρσοβίας.

Το κυρίαρχο μοτίβο στα έργα της είναι τα πουλιά που ενσαρκώνουν την έννοια της ελευθερίας στον χώρο και ο κύκλος που αποτελεί πυξίδα προσανατολισμού και καθοδήγησης. Τα περισσότερα έργα με τα πουλιά είναι σχεδιασμένα με κάρβουνο.

Η δεύτερη ενότητα έργων της τιτλοφορείται «Νηφάλιος μέθη»(2000), όρος γνωστός από τον Διόνυσο Αρεοπαγίτη -διαβάζω στο κατατοπιστικό κείμενο της Καπλάνη πως οι κομπογιαννίτες μοναχοί στον Μεσαίωνα ισχυρίζονταν πως η έκσταση που ένιωθαν προέρχονταν όχι από το κρασί ή άλλες ουσίες αλλά από το άγιο πνεύμα που εισχωρούσε στο σώμα τους.

Από το 2001 μέχρι το 2004 η Λαμπριανίδου δουλεύει την ΜΠΑΪΚΑ -στην πολωνέζικη γλώσσα σημαίνει παραμύθι- σε δύο ενότητες ΜΠΑΪΚΑ 1 και ΜΠΑΪΚΑ 2. Στην πρώτη ενότητα το περιβάλλον είναι γεμάτο από ζώα και ερείπια. Τα ερείπια δηλώνουν την άτακτη υποχώρηση των ανθρώπων. Οπισθοχωρώντας, αφήνουν πίσω τους συντρίμμια και περιβάλλοντα στα οποία κατοικούν ευνουχισμένα πλάσματα. Όλα μοιάζουν παγιδευμένα σε ένα τεχνητό περιβάλλον από το οποίο απουσιάζουν οι συγκρούσεις. Σαν να μην υπάρχει δυνατότητα διαφυγής, παρεκτός στα πουλιά! Στο ΜΠΑΊΚΑ 2 κυριαρχεί το υδάτινο στοιχείο. Στο τεχνητό ενυδρείο κατοικούν πλάσματα ευνουχισμένα και μεταξύ τους ακίνδυνα.

Το 2005 στη σειρά ΡΟΕΣ, η Λαμπριανίδου πειραματίζεται με τα ψυχρά και θερμά χρώματα. Χαρακτηριστικά διαβάζω: «Είναι ένα ξέσπασμα χρωματικό πάνω σε λευκό χαρτί, όπου η συνύπαρξη ψυχρών και θερμών χρωμάτων δυναμιτίζει τον χώρο. Την αρχική ριγμένη στην τύχη χρωματική πάστα, όπως ο αμερικανός Jackson Pollock, αρχίζει να χειρίζεται μεθοδικά, διαγράφοντας σχηματισμούς ρευστότητας, με καμπύλη κίνηση προς πολλές κατευθύνσεις».

Το 2008 παρουσιάζει την τριλογία «Υδάτινα ταξίδια». Στην πρώτη ομάδα των έργων της με τίτλο «Αναζήτηση» τα πανομοιότυπα ως προς το σχήμα τους οξυκόρυφα καραβάκια περιπλανιούνται και στα πανιά τους είναι αποτυπωμένα όλα τα τοπία- τοπία μνήμης- που συνάντησαν στα ταξίδια τους.

Στην δεύτερη ομάδα «Στη χώρα του ιππόκαμπου» οι ιππόκαμποι έχουν υπόσταση σχεδόν ανθρώπινη και εντάσσονται σε πολυμελείς ομάδες που κατευθύνονται σε συγκεκριμένες διαδρομές. Κάθε παρέκκλιση από την προκαθορισμένη πορεία ισοδυναμεί με την διάνοιξη ενός καινούριου άγνωστου δρόμου !

Στην τρίτη ομάδα «Μετανάστευση» έχουμε τους πιγκουΐνους και τα καράβια με ανοιγμένα τα πανιά να γίνονται σύμβολα μετακινήσεων. Όπου και αν ταξιδέψουν, τούς ακολουθεί ο κύκλος στο επάνω μέρος των ζωγραφικών επιφανειών.

Είναι ο άνθρωπος πουλί; Ψέμα ή αλήθεια; Αν ήταν πουλί θα ήταν ανάλαφρος και απαλλαγμένος από τα περιττά. Κάπως έτσι θα πρέπει να ήταν και η, προσφάτως, εκλιπούσα Λουκία Ρικάκη.Ο χάρος στάθηκε αμείλικτος και δεν της το συγχώρεσε…

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ

2011-12-29T23:06:00.000+02:00

To παρθενικό κείμενο στην ιστοσελίδα για το νηπιαγωγείο( http://ioannisxenidis.webnode.com). Δεν ξέρω κατά πόσο θα έχω χρόνο για να την φτιάξω όπως θέλω. Αρκούν πάντα οι προσπάθειες και η επιθυμία!

Ονομάζομαι Ξενίδης Ιωάννης και δουλεύω για περισσότερα από έντεκα χρόνια ως νηπιαγωγός. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη. Το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής μου το έζησα σ' αυτήν την πόλη και γι' αυτό η ιδέα πως θα αναγκαζόμουν να ζήσω κάποια στιγμή εκτός της Θεσσαλονίκης με απωθούσε πάντα. Στρατιωτική θητεία και επαγγελματικοί λόγοι υπήρξαν μια καλή ευκαιρία για να δω την γενέθλια πόλη με μια άλλη ματιά. Η περιπλάνηση μου δίδαξε πως αν θες να διατηρήσεις την αγάπη σου για κάτι θα πρέπει να βρεις την ιδανική απόσταση που σε χωρίζει από αυτό! Οι συνεχείς μετατοπίσεις -εσωτερικές και εξωτερικές- και οι διαρκείς αλλαγές του οπτικού πεδίου υπήρξαν απολύτως αναγκαίες για να κατανοήσω την ιδανική απόσταση. Τώρα, εργάζομαι σε νηπιαγωγείο της δυτικής Θεσσαλονίκης. Πιστεύω πως στην κατώτερη βαθμίδα της εκπαίδευσης, το υποτιμημένο νηπιαγωγείο, τίθενται τα σοβαρότερα ερωτήματα από πλευράς των νηπίων. Οι ερωτήσεις των νηπίων προκαλούν την ίδια αμηχανία που θα προκαλούσε η αδυναμία των ενηλίκων να δώσουν πειστικές απαντήσεις σε ερωτήματα του τύπου "τι είναι ψυχή;"

Αποφάσισα να δημιουργήσω την προσωπική μου ιστοσελίδα και να την λειτουργήσω παράλληλα με τα ιστολόγια "ΜΕΣΟΚΟΣΜΟΣ" και "ΧΑΡΤΟΠΟΛΤΟΣ" όχι επειδή είναι μόδα να κατέχουμε την δική μας ιστοσελίδα στην κοινωνία της πληροφορίας, αλλά από πρόθεση να βάλω μια μικρή τάξη στο χαοτικό σύμπαν των πληροφοριών και γνώσεων που κατακλύζουν το πεδίο της προσχολικής αγωγής. Θυμηθείτε, η διαμόρφωση συνείδησης και άποψης είναι μια μακρόχρονη και κοπιαστική εργασία που απαιτεί πειθαρχία, αυτοσυγκέντρωση και συνεχή ανταλλαγή απόψεων και ιδεών. Σκέψεις και εμπειρίες που δεν μοιράζονται, αργοπεθαίνουν!

Καλωσορίζω τους/τις νηπιαγωγούς αλλά και όλους αυτούς που ενδιαφέρονται για το πιο σπουδαίο και αυτόνομο κομμάτι της ζωής μας, την Παιδική Ηλικία.

H EΥΓΕΝΙΑ ΦΑΚΙΝΟΥ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ "ΤΟ ΤΡΕΝΟ ΤΩΝ ΝΕΦΩΝ"

2011-12-29T18:25:00.001+02:00

Οι ζωές μας αλλάζουν όταν περνάμε ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας! Η Ευγενία Φακίνου έγραψε τρία βιβλία μετά την σοβαρή περιπέτεια της υγείας της και όλα ήταν επηρεασμένα (πως αλλιώς;) από αυτό το συγκλονιστικό γεγονός. Το ανεύρυσμα, εξομολογείται, θα μπορούσε να την στείλει στην "απέναντι όχθη". Η ίδια άντεξε εξακολουθώντας να γράφει βιβλία και να τα παρουσιάζει. Ήταν, ομολογουμένως, μια δεύτερη γέννηση! Μιλώντας στην εκδήλωση αναρωτήθηκε αν επέζησε επειδή είχε οφειλές προς τρίτους! Πιθανόν! Αυτό που κρατάει στην ζωή τους ανθρώπους είναι ένα αίσθημα χρέους! Για την συγγραφέα το χρέος ήταν προς τα αγαπημένα της πρόσωπα αλλά και προς τους φανατικούς αναγνώστες της! Το τελευταίο της βιβλίο "Το τρένο των νεφών" ήταν μια ακόμη αποπληρωμή του χρέους και το παρουσίασε στο βιβλιοπωλείο του Ιανού εδώ στη Θεσσαλονίκη. Για την Ευγενία Φακίνου οι παρουσιάσεις των βιβλίων ξεπερνούν την απλή επικοινωνία και γίνονται προσχήματα για μια ακόμη Συνάντηση με το αναγνωστικό κοινό. Η Ευγενία Φακίνου έχει αρκετά χρόνια συγγραφικής δουλειάς και διατηρεί στα 66 της χρόνια το χρέος ολοζώντανο. Δεν υπάρχει χρονιά που να μην διαβάζω την Ντενεκεδούπολη στα παιδιά του νηπιαγωγείου. Της εύχομαι υγεία και καλή συνέχεια!

ΜΗΝ ΜΕ ΜΕΤΑΚΙΝΕΙΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΠΙΑΣΟΥΝ ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ

2011-12-27T23:03:00.000+02:00

Καλοκαίρι του 2009. Επισκέπτομαι το μοναστήρι του Αγίου Νικολάου που βρίσκεται δίπλα στην λίμνη Βιστωνίδα. Το μοναστήρι υπάγεται στην μονή Βατοπαιδίου. Εντυπωσιακό μοναστήρι με ιστορική αξία! Η επέκταση της επέκτασης μέσα στην λιμνοθάλασσα. Έχει μεγάλη επισκεψιμότητα. Βρίσκεται στα όρια των νομών Ξάνθης και Ροδόπης. Είναι κάτι παραπάνω από μοναστήρι αφού αποτελεί αξιοθέατο και πόλο έλξης όχι μόνο για τους θρησκευόμενους αλλά και για τους τουρίστες που πιθανόν περνούν από εκεί.

Τα αισθητήρια όργανα, λοιπόν, είναι η πύλη των θαυμάτων. Αυτή η φυσιοκρατική -η θεωρητική σχολή που δέχεται τη φύση ως τη μοναδική αρχή όλων των πραγμάτων, η οποία αρνείται εντελώς την ύπαρξη μιας υπερφυσικής δημιουργικής δύναμης,Βικιπαιδεια- αντίληψη για το περιεχόμενο των θαυμάτων μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση και με εξέπληξε! Τα θαύματα, αίφνης, έγιναν τόσο κοντινά και οικεία και ήταν μετρήσιμα επτά! Τα θαύματα, τελικά, ήταν λογικοφανή. Συντελούνταν εντός μας με τις δικές μας αποκλειστικά δυνάμεις και όχι με την χάρη του θεού. Άρχισα να απομυθοποιώ τους θαυματουργούς και όλους αυτούς που ζητούσαν την δύναμη θεού εκλιπαρώντας "Κύριε ημῶν Ἰησοῦ Χριστέ, διάνοιξον τὰ ὦτα καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς τῆς καρδίας μου". Ως απόφοιτος ανθρωπιστικών σπουδών άρχισα να πιστεύω περισσότερο στις αθέατες δυνάμεις του εαυτού μου και αναζήτησα τις αναλογίες των θαυμάτων στον μικρόκοσμο των δικών μου αισθήσεων. Έτσι, τα μάτια είναι δυνατά και αυτό μου το είχε επιβεβαιώσει κάποτε ο οφθαλμίατρος που είχα επισκεφτεί! Από ακοή τα πηγαίνω αρκετά καλά ακόμη και μέσα σε ένα περιβάλλον εργασίας που είναι γεμάτο με τις δυνατές φωνές των νηπίων. Την αφή και την γεύση μου, δύο παραμελημένες και απειλούμενες αισθήσεις, φροντίζω να τις εμπλουτίζω. Ακόμη, μπορώ να γελάω με όλα αυτά που συμβαίνουν στην, άκρως, σουρεαλιστική ελληνική πραγματικότητα. Το γέλιο μου δεν το έχω χάσει και εκτιμώ πάρα πολύ τους ανθρώπους που διαθέτουν μια υγιή αίσθηση του χιούμορ! Για το έβδομο και τελευταίο θαύμα, ομολογώ, μα την πίστη μου, πως είναι φυσικό επιστέγασμα όλων αυτών που προηγούνται! Δεν νοείται θαύμα χωρίς αγάπη! Κοίταξα εντός μου και κατέληξα πως αγαπώ πολύ τη ζωή αλλά και όλους αυτούς που αγαπούν την ζωή!

Ήμουν πλήρης αισθήσεων αλλά κάτι μου έλειπε ακόμη. Ήταν η αίσθηση της μυρωδιάς! Στον κατάλογο με τα επτά θαύματα, λοιπόν, θα έπρεπε να προστεθεί και ένα τελευταίο, αυτο του λαγωνικού! Δίχως άλλο, είμαι σπουδαίος ιχνηλάτης μυρωδιών! Έχω την θαυμαστή ικανότητα να αποκωδικοποιώ ταυτόχρονα μεγάλο αριθμό περιβαλλοντικών ερεθισμάτων που σχετίζονται με το αισθητήριο όργανο της όσφρησης! Τώρα, νιώθω θαυματοποιός και είμαι έτοιμος να εξαφανίσω την λίμνη Βιστωνίδα και όλα τα παράκτια οικόπεδα. Κάποια θαύματα που έχω να κάνω στην Ουρανούπολη Χαλκιδικής θα τα αναβάλλω για μετά την γιορτή των Φώτων, από φόβο μην με πάρουν με τις πέτρες οι Καλικάντζαροι του δωδεκαημέρου...

Ο ΑΓΙΟΣ ΤΣΕΠΗΣ

2011-12-24T23:49:00.000+02:00

Ότανείσαιμικρόπαιδίοιπαράδοξεςσυμπεριφορέςτωνενηλίκωνεντυπώνονταιμεμεγαλύτερηευκολίαστομυαλόκαιδιατηρούνταιεπίμακρόνωςζωηρέςαναμνήσεις.Μιατέτοιαανάμνησημουαφηγήθηκεημητέραμουότανήτανμικρόκορίτσικαιαφορούσετονιερέατουχωριού.ΚάθεΠρωτοχρονιάοεκπρόσωποςτουθεού-ηδιαμεσολάβησηυπήρξεπάντακερδοφόραστονχώροτηςεκκλησίας-έπαιρνεσβάρνατασπίτιατουχωριούκαιαπρόσκλητοςέμπαινεκαιέραινετιςοικογένειεςμετοναγιασμό.Φυσικά,δενήτανκαθόλου απρόσκλητος!Οκόσμοςγνώριζεπωςοπαπάς με την έλευση του καινούριου χρόνουδενθαέχανετηνευκαιρίανακάνειτηνγυροβολιάτουκαιπροσποιούμενοςταέθιμακαιτιςπαραδόσειςθαερχότανναραντίσειμετοαζημίωτοτασπίτιακαιτουςνοικοκυραίους.Αυτοί,έπρεπεναείναιέτοιμοιναπροσφέρουντονοβολότουςεμβαπτίζοντάςτονμέσαστοναγιασμό.Μιαπρωτοχρονιά,λοιπόν,οπαπάςπέρασεαπότοσπίτιτηςμητέραςμουκαιαυτήντονακολούθησεγιαναδειπουπάει.Σεμιαστροφήτουδρόμουοπαπάςκοντοστάθηκεκαικοίταξεδεξιάκαιαριστεράγιαναδειαντονπαρακολουθείκανείς.Κατόπιν,έριξετοναγιασμόστοχώμακαιαφαίρεσετακέρματα.Στηνσυνέχεια,γέμισετο μπακιρένιο δοχείομενερό της βρύσης καισυνέχισε το θεάρεστο έργο του.

Κοντάστονβασιλικό…γεμίζεικαιητσέπη…

"ΟΛΑ ΓΥΡΙΖΟΥΝ ΣΑΝ ΤΡΕΛΑ ΡΟΔΕΣ ΠΟΥ ΠΑΝ ΣΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ "

2011-12-24T23:07:00.000+02:00

ΣήμερατοπρωίέβλεπαστηνΕΤ1εκπομπέςπουαπευθύνονταιστονμαθητικόπληθυσμόσεμιατηλεοπτικήζώνηπουθαμπορούσεναοριστείσανκάτιενδιάμεσοτηςπαιδικήςζώνηςκαιτηςεκπαιδευτικήςτηλεόρασης. Βλέποντας λοιπόν τις εκπομπές θυμήθηκατηνχθεσινήμέραπουένανήπιοήθελεαυτοκινητάκι«Μακουίν»ωςχριστουγεννιάτικοδώρο και, δίχως να το επιδιώκω,στάθηκατυχερόςπουέπεσαστηνπροβολήαυτήςτηςσειράς.Ησημερινήιστορίαείχενακάνειμετηνκαταπίεσηπουένιωθαν αυτοκινητάκια με μάτια και στόμααπότηνυπακοήστουςκανόνες. Τααυτοκινητάκιαέπρεπεναπηγαίνουνεγκαίρωςγιασέρβις,ναμηνξεπερνούνταόριαταχύτητας,ναμηνπατάνεστογρασίδι,ναενημερώνονταιδιαρκώςαπότιςπινακίδεςστουςδρόμουςκαιγενικάνατηρούντονκώδικαοδικήςκυκλοφορίας.Σεόλητηνδιαδρομήτααυτοκινητάκιαέπρεπεναέχουνστομυαλότουςισχύοντεςκανόνες.

Μέσασ’όλοτονπληθωρισμότωνκανόνωνένααυτοκινητάκιεξεγέρθηκεκαιπρότεινεσεόλαταυπόλοιπανααναπτύξουνσυλλογικήδράσηκαινασυμμετάσχουνστηνσυνεδρίασητηςπρωτοεμφανιζόμενηςομάδας«απαγορεύονταιοικανόνες». Ταάλλακαταπιεσμένααυτοκινητάκιαενθουσιάστηκανμετηνιδέακαιέδωσανβροντερόπαρόνστηνπαρθενικήσυνεδρίαση.Εκεί,βέβαια,υπήρξανκαικάποιεςενστάσεις.Κάποιοαυτοκινητάκιδιερωτήθηκεανηαπαγόρευσηναθέτουμεκανόνεςσυνιστάαπόμόνητηςκανόνα.Μετηναπάντησηνααιωρείται,ο εμπνευστής τηςσυγκέντρωσης ζήτησεαπόταυπόλοιπααυτοκίνηταναμιλήσουνκαιναζητήσουντηνκατάργησηκάποιωνκαταπιεστικώνκανόνων.Απαίδευτακαιανίδεασετέτοιεςσυνεδριάσεις,τααυτοκινητάκιαάρχισανναμιλούνόλαμαζίμεαποτέλεσμαναμηνακούγονταικαθαράοιδιαφωνίεςκαιοιπροτάσειςτους.Μέσαστις φωνασκίες,τοαυτοκινητάκιπουείχεαναλάβειτηνπρωτοβουλίαγιατηνσυγκέντρωσηζήτησεναμιλάνεέναςένας.Μόνοπουπροέκυπτετοθέματηςπροτεραιότητας!Ποιόςθαμιλούσεπιομπροστάκαιποιόςμετά;Τοπρόβλημαθαλυνότανεισάγονταςκριτήριοπροτεραιότηταςτηναλφαβητικήσειράτωνονομάτων!Ήτανκαιαυτόςέναςκανόναςστηνομάδα«απαγορεύονταιοικανόνες»…

ΓΚΑΝΤΙ

2011-12-20T16:11:00.000+02:00

(Με αφορμή ντοκιμαντέρ αφιερωμένο στην ζωή του Γκάντι, στην ΕΤ3)

ΟΓκάντι καθόταν οκλαδόν και ο αμερικανόςδημοσιογράφος αισθανόταν άβολα καιπροσπαθούσε να προσαρμοστεί στην στάσητου σώματος που του πρότεινε ο Γκάντι. Σεεκείνη την συνέντευξη ο Γκάντι δηλώνειπως είναι έτοιμος να πεθάνει για τηνπατρίδα του. Ως προς αυτό υπήρξε απολύτωςσυνεπής.

ΟΓκάντιγεννιέταιτο1869καισεηλικία13ετώνπαντρεύεταικαιαποκτάτέσσεραπαιδιά.Στηνηλικίατωνδεκαέξιβλέπειτονπατέρατουνααρρωσταίνειβαριάκαιναπεθαίνει.Ηθέατουαγαπημένουπατέραναψυχορραγείστονεκροκρέβατοείναιαναμφισβήτηταένασυνταρακτικόκαιδυσβάσταχτοπένθοςπουεπιχειρείνατοκαταπραΰνεικάνονταςέρωταμετηνγυναίκατου.ΟιμελετητέςτηςβιογραφίαςτουυποστηρίζουνπωςτοσυγκεκριμένογεγονόςπρέπειναεπηρέασεπολύτηνσεξουαλικότητατουΓκάντικαιτονέκανενααπέχειαπότιςσεξουαλικέςσχέσεις.

ΜετάτονθάνατοτουπατέραοΓκάντιφεύγειγιασπουδέςστηνΑγγλία.Ηαπόφασήτουαυτήπιθανόννακρύβεικάποιεςσκοπιμότητες.ΗκατανόησητηςνοοτροπίαςτωνΒρετανών αποτελείέναπρώτοβήμαγιαπραγματώσειτηνεπιθυμίατου που δεν είναι άλλη από την απελευθέρωσητηςΙνδίαςαπότουςβρετανούςαποικιοκράτες.

ΑπότηνΑγγλίαοΓκάντιβρίσκεταιστηνΝότιαΑφρική.Εκεί,ζειωςευκατάστατοςδικηγόροςπουκάνειπλούσιαζωή.Ωστόσο,μιατέτοιαζωήφαίνεταιναμηντουταιριάζει.Πάραταύτα,πρέπεινατηνζήσειγιαναεισέλθειαργότερασεμιαμακρόχρονηφάσηλιτήςκαιασκητικήςζωής.Μέσατουκαλλιεργείταιμεπερισσότερηέντασηκαιπάθοςηιδέατηςαπελευθέρωσηςτηςχώραςτου.

Στην Ινδίαεπιστρέφειτο1915καιαρχίζειναδραστηριοποιείταικαινααναλαμβάνειπρωτοβουλίες.Κάνειμεγάλεςπεζοπορίεςκαιπροσπαθείναπροσεγγίσειτονλαόμέσααπότονδιάλογο.Στοεσωτερικότηςχώραςταπράγματαδενείναικαιτόσοεύκολα.ΕκείυπάρχουνΙνδουιστέςεθνικιστέςπουεπιθυμούνάλλουείδουςπροσεγγίσειςστοπρόβληματηςσυγκατοίκησηςμετουςμουσουλμάνουςπουαποτελούντο¼τουπληθυσμούτηςΙνδίας.Παράλληλα, οι φανατικοί ινδουιστέςπροβαίνουνσεπιοδυναμικέςπράξειςκαίγονταςταρούχαπουεισάγονταιαπότηνΒρετανία.Γενικά,προσανατολίζονταικαιεπιζητούνβίαιεςκαιριζοσπαστικέςλύσεις.ΟΓκάντιείναιπιομετριοπαθής.Προτείνειτηνπολιτικήανυπακοή καιτηνμηβίαωςστάσεις. Φυλακίζεταιγιαμεγάλαχρονικάδιαστήματα.ΜέσαστηνφυλακήγνωρίζεταιμετονάθεοΝεχρούπουέχειασπαστείτιςσοσιαλιστικέςιδέες.Ανάμεσάτουςαναπτύσσεταιμια δυνατή σχέση και μιατυφλήεμπιστοσύνη.ΟθρησκευτικάπροσηλωμένοςΓκάντιέχειανάγκηαπότηνφιλίααυτή.

ΟΓκάντισεκάθεομιλίατουτονίζειπωςείναιεναντίοντηςδιχοτόμησηςτηςΙνδίαςκαιυπέρτηςαποχώρησηςτωνΒρετανών. Κάτι τέτοιο, αυτομάτως, θα σήμαινε καιτηναπελευθέρωσητηςχώραςτου.Απορρίπτειτονθρησκευτικόφανατισμόκαιτηνμισαλλοδοξία, πράγμαπουδεν αρέσειστουςΙνδούςεθνικιστέςπουήθελανναδιατηρούνένακλίμαπόλωσης.

Το1946ηΚαλκούταέχει5χιλιάδεςνεκρούςπουαποτελούνθύματατηςθρησκευτικήςδιαμάχηςανάμεσασεΙνδουιστέςκαιμουσουλμάνους.Οιδύοθρησκευτικέςκοινότητεςφαίνεταιπωςδενμπορούννασυμβιώσουν.ΟιμουσουλμάνοιαπαντούνκαιαυτοίμεδολοφονίεςινδουιστώνγαιοκτημόνωνστηνΒεγγάλη.ΟΓκάντιβλέπονταςτηνκατάστασηναβρίσκεταιεκτόςελέγχουπαρεμβαίνειάμεσα.Μεκίνδυνοτηςζωήςτουκαιχωρίςναέχειπροστασία,επισκέπτεταιτηνΒεγγάλη.Οιμουσουλμάνοιτονυποδέχονταιπετώνταςτουπεριττώματακαισπασμέναμπουκάλια.Οίδιοςμεμιααπίστευτηγενναιότηταβγάζειτασανδάλιατουκαιπερπατάειξυπόλητος.ΕίναιέναςορκισμένοςτηςΕνότητας!

ΤονΑύγουστοτου1947ηέντασηανάμεσαστιςδύοθρησκευτικέςκοινότητεςείναιμεγάλη.ΚάτωαπότονφόβοτωναντιποίνωνκαιτωνπράξεωναντεκδίκησηςοιινδουιστέςμετακινούνταιαπότοΠακιστάνκαιοιμουσουλμάνοιπηγαίνουνπροςαυτό.ΟιΒρετανοίδηλώνουνπωςηανεξαρτησίατηςΙνδίαςθαυπάρξειμόνοστηνπερίπτωσηπουδιχοτομηθείηχώρα.ΑρχίζειναδιαφαίνεταιτοκαινούριοκράτοςτουΠακιστάν.ΟΓκάντικατηγορείταιαπόμιαμερίδασυμπατριωτώντουπωςεπιτρέπειτονδιχασμόκαιυποστηρίζειτουςμουσουλμάνους.ΗσταγόναπουξεχειλίζειτοποτήριτηςοργήςείναιότανοΓκάντικάνειαπεργίαπείναςγιαναδοθείέναμέροςτουΒρετανικούθησαυροφυλακίουστοΠακιστάν.ΟιΙνδοίεθνικιστέςγίνονταιέξαλλοικαιτοκλίμαγίνεταιόλοκαιπιοβαρύ.ΓιατουςεθνικιστέςοΓκάντιείναιέναςξένοςπουδενυπηρετείτασυμφέροντατηςπατρίδαςτου.

Στις20Ιανουαρίου1948έχουμετηνπρώτηαπόπειρακατάτηςζωήςτου.Οιεπίδοξοιδολοφόνοιαποτυγχάνουννατονσκοτώσουν.Ηαστυνομίαξέρειπρόσωπακαικαταστάσειςαλλάδείχνειαδιάφορηνασυλλάβειαυτούς που σχεδίασαν να τον δολοφονήσουν.Αυτοίείναιαδίστακτοικαιορκισμένοινααφαιρέσουντηνζωήτου.Στις30ΙανουαρίουτουίδιουχρόνουοδολοφόνοςυποκλίνεταιμπροστάστονΓκάντικαιτονπυροβολεί.Οισφαίρεςσχηματίζουνέναημικύκλιοστοκεφάλι,κάτισανστεφάνι.ΟΓκάντιείναινεκρόςκαιπληρώνειτηνπίστητουστηνενότητατηςΙνδίας.Οάνθρωποςπουαπεχθάνεταιοποιαδήποτεμορφήβίαςχάνειτηνζωήτουμεβίαιοτρόπο.

Ένατεράστιοπλήθοςακολουθείτηνσoρόκαιτηνραίνειμεάφθοναλουλούδια. ΟιπενθούντεςοπαδοίτουΓκάντιθεωρούντουςΒραχμάνουςυπεύθυνουςγιατην δολοφονίακαιτουςεπιτίθενται.Ομεγάλοςηγέτηςαποτεφρώνεταικαιδύοαπότουςσυνεργούςστηνδολοφονίααπαγχονίζονται.Ταάλλαμέλητηςομάδαςφυλακίζονταιμεπολυετείςκαταδίκες.

Το1964 κερδίζει τις εκλογές ο Νεχρού καιμετά τον θάνατό του καταλαμβάνουν τηνεξουσία τα δύο του παιδιά που ακολουθούντην μοίρα του δολοφονημένου Γκάντι.

ΟΓκάντιμίλησεγιατηναξίατουδιαλόγουκαιτηνπειθώτωνεπιχειρημάτωνκαιπρόταξεωςστάσηζωήςτηνμηβία.Μιλούσεπάνταγιααυτάπουένωναντουςανθρώπουςκαιόχιγιααυτάπουτουςχώριζαν.Μιλούσεόπωςζούσεκαιζούσεόπωςμιλούσε.Ήταναπολύτωςσυνεπήςσταλόγιακαιστιςπράξειςτου.Μεαυταπάρνησηπροσπάθησενακατευνάσειταπάθητωνανθρώπωνκαιστόχευεστηναρμονικήκαιειρηνικήσυμβίωση τωνανθρώπωνπουανήκανσεδιαφορετικέςφυλές,θρησκείεςκαιεθνικότητες.ΣτοΜουσείοτουείναιεκτεθειμένατασημειωματάριάτου,τααιματοβαμμένατουρούχακαιτοραβδί.Τολιπόσαρκοκορμί,ηασκητικήμορφήκαιτοπάθοςγιατηνενότητατωνανθρώπωνθααποτελούν πυξίδαπροσανατολισμού για τους μεταγενέστερους!

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΟΝ ΙΑΝΟ-ΕΥΓΕΝΙΑ ΦΑΚΙΝΟΥ

2011-12-18T14:12:00.001+02:00

Είναι Παρασκευή 16 Δεκεμβρίου στο βιβλιοπωλείο "Ιανός" της Θεσσαλονίκης. Η Ευγενία Φακίνου παρουσιάζει το βιβλίο της "Το τρένο των νεφών"*. Για το βιβλίο μιλάει ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, Σωτήρης Χατζάκης. Ένα μικρό τμήμα της ομιλίας του στο παρακάτω βίντεο:

*Τα τρένα έχουν μια προκαθορισμένη πορεία. Κινούνται στις ράγες και φτάνουν στους προορισμούς τους συγκεκριμένες ώρες. Ο χρόνος και ο χώρος των τρένων είναι πολύ συγκεκριμένος και γνωστός εκ των προτέρων. Ωστόσο, πάντα καιροφυλακτεί το απρόοπτο του ταξιδιού. Τα τρένα μπορεί να εκτραπούν της πορείας τους και να χαθούν στα νέφη. Διαβάζω στο ενημερωτικό φυλλάδιο του Ιανού: "Ο Κανένας, όμως, αν και ήταν μόνο δέκα χρονών, δεν τα πίστευε αυτά και ανέβηκε στο τρένο με την μικρή Ρεβέκα, αναζητώντας τον άγνωστο πατέρα του.Μια οδύσσεια του Κανένα ή του Καθένα".

[ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ]

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΓΙΟΡΤΗ 2011

2011-12-15T19:09:00.001+02:00

{Κείμενο που εκφωνήθηκε στην εισαγωγή της γιορτής στο νηπιαγωγείο}

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗΓΙΟΡΤΗ 2011

Οιγιορτές είναι πάντα χαρούμενες για ταπαιδιά.

Γιατους ηλικιωμένους οι γιορτές είναιπερισσότερο μελαγχολικές.

Ταπαιδιά ανυπομονούν να παραλάβουν ταδώρα τους και οι παππούδες και οιγιαγιάδες ξαναγίνονται παιδιά,προσφέροντας δώρα και χαρά στα εγγόνιατους.

Παραδοσιακά,οι γιαγιάδες θεωρούνται οι καλύτερεςπαραμυθούδες. Κάτι τέτοιες γιορτινέςμέρες περιμένουν πως και πως για να αγκαλιάσουντα εγγόνια τους και να αφηγηθούν τιςόμορφες και διδακτικές ιστορίες πουπάντα ψυχαγωγούν.

Ανκάτι είναι όμορφο συνεχίζει να υπάρχειμε το πέρασμα του χρόνου. Τα παραμύθιαδιασώθηκαν από γιαγιάδες που μπορεί ναγνώριζαν ελάχιστα για την γραφή καιτην ανάγνωση αλλά αγαπούσαν με πάθοςτην γλώσσα.

Πριντην έλευση της τηλεόρασης οι γιαγιάδεςξόδευαν αρκετό χρόνο για την αφήγησητων παραμυθιών. Οι συνθήκες της ζωήςκαι της Οικονομίας άλλαξαν και συμπαρέσυραν τις ανάγκες των ανθρώπων. Ωστόσο, οιάνθρωποι εξακολουθούν να γοητεύονταιαπό την παρηγορητική λειτουργία τωνπαραμυθιών. Μέσα από τα παραμύθια σμιλεύεται τονόημα του κόσμου και ξορκίζεται η ασχήμιατης ζωής.

Υπάρχειέναρητόπουλέει,«Ανξέρειςπαραμύθιαμηντακρατάςγιατονεαυτόσου».ΤανήπιατουΟλοήμερουξέρουνέναόμορφοπαραμύθικαιδενθέλουννατοκρατήσουνμυστικόγιατονεαυτότους…

Έναθερμό χειροκρότημα στα παιδιά πουκόπιασαν και υπέμεναν τις δυσκολίεςαπό την οργάνωση της γιορτής.

ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ(1)

2011-12-03T15:06:00.001+02:00

Θα ήταν καλή ιδέα τα απογεύματα που δε πραγματοποιούνται εργασίες να ανοίγουν τα «τειχάκια» που εμποδίζουν τη πρόσβαση στο χώρο του εργοταξίου το πρωί ουτως ώστε να μπορούμε και οι ποδηλάτες να κάνουμε τη βόλτα χωρίς να καβαλάμε τα πεζοδρόμια"....Κάποιος χρήστης στο διαδίκτυο σχολιάζει τις εργασίες στο πλακόστρωτο της παραλίας και ζητάει να υπάρχει ελεύθερη πρόσβαση στους ποδηλάτες. Στην βόλτα που έκανα την προηγούμενη Κυριακή στην παραλία είδα πολλούς ποδηλάτες.
Κάποιος άλλος διαμαρτύρεται για την κοπή των δέντρων και αναρωτιέται ποιός είναι ο υπεύθυνος για αυτές τις ενέργειες. Λέει:μπορει να μας πει καποιος για πιο λογο κοβονται δεντρα. ποιος ειναι υπευθυνος γιαυτο ;
Κάποιος άλλος εμφανώς απογοητευμένος από την οικονομική κατάσταση της χώρας διερωτάται: μπορεί να μου πει κάποιος τι οικονομική ανάπτυξη θα φέρει το πάρκο στην χρεοκοπημένη χώρα;

4.Το άγαλμα του μεγάλου Αλεξάνδρου και δίπλα μεγάλοι χωμάτινοι όγκοι.

5.Η παραλία έτσι όπως δεν την είδαμε ποτέ! Πήρα την φωτογραφική μηχανή για να φωτογραφίσω το εφήμερο! Η παραλία δεν πρόκειται να μείνει για πολύ καιρό έτσι. Λυπάμαι που μικρότερος δεν είχα φροντίσει να καταγράψω τις αλλαγές που συνέβησαν στο αστικό μας τοπίο. Απέναντι σε αυτούς που προνόησαν να διατηρήσουν την παλιά φυσιογνωμία της πόλης, πρέπει να αισθανόμαστε ευγνωμοσύνη.

6. Ανέβηκα ψηλά και έβγαλα μερικές φωτογραφίες. Οι πεζοπόροι, οι άνθρωποι που τρέχουν με τις αθλητικές τους περιβολές και αυτοί που ψαρεύουν στα νερά του Θερμαϊκού.

7. Η αλήθεια είναι πως χρειάζεται λίγη προσοχή. Ανεβαίνοντας στα βουναλάκια η κλίση είναι απότομη και αν δεν προσέχεις μπορείς να βρεθείς να κολυμπάς στα ...πεντακάθαρα νερά του κόλπου! Τα παιδιά είναι πολύ επιδέξια και έχουν βρει ένα πολύ καλό παιχνίδι να ανεβοκατεβαίνουν.

8. Ακόμη μια φωτογραφία από τα ψηλά. Διαβάζω:

Περίπου δυόμισι χρόνια μετά τα εγκαίνια των πρώτων πέντε θεματικών κήπων, ο ανάδοχος του έργου τοποθέτησε τις πρώτες λαμαρίνες στο πλακόστρωτο, ούτως ώστε να αρχίσει η δημιουργία και των άλλων οκτώ πάρκων – κήπων.

Ετσι, οι κήποι των Γλυπτών, της Μεσογείου, του Οδυσσέα Φωκά, των Εποχών, του Ίσκιου, της Άμμου, του Απογευματινού Ηλιου και του Αλέξανδρου θα πάρουν κατά σειρά τη θέση τους

στη Νέα Παραλία. Στο σύνολό τους, τα 13 θεματικά πάρκα θα εκτείνονται σε μήκος 5,5 χλμ.

9. Σχετικά με τα έργα ανάπλασης ο Γιώργος Μπλιώνης βιολόγος, διδάκτωρ Οικολογίας ΑΠΘ, μέλος της παράταξης ΕΝΕΡΓΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ – Οικολογία στην Πράξη του Δήμου Θεσσαλονίκη γράφει: Η Θεσσαλονίκη είναι προικισμένη με ένα υπέροχο θαλάσσιο μέτωπο. Με ήπιες, οικονομικές και περιβαλλοντικά φιλικές παρεμβάσεις, με συνεισφορά από εθελοντές, θα μπορούσε να αποτελέσει μια πράσινη «όαση», να φέρει τη φύση μέσα στον αστικό ιστό και να προσφέρει ανάσες δροσιάς και αναψυχής για τους πολίτες, μακριά από τη λογική της τσιμεντοποίησης. Μια οικολογική προσέγγιση θα έβαζε τα θεμέλια για τη δημιουργία ενός δικτύου αστικού πρασίνου, με υψηλό βαθμό φυσικότητας και δασοκάλυψης, με σεβασμό σε φυσικά στοιχεία, όπως τα ρέματα και σε συνδυασμό με πολιτιστικά μνημεία, με ενοποιητικούς διαδρόμους για τους πεζούς και πεζογέφυρες, με ενιαία οικολογική διαχείριση. Δυστυχώς, άλλη μια ευκαιρία φαίνεται να χάνεται. Σε μια δύσκολη περίοδο σαν και αυτή που περνάμε, η πόλη φαίνεται σα να φορά ένα φόρεμα από αταίριαστα αστραφτερά κομμάτια, καθόλου προσαρμοσμένα, ωστόσο, στα μέτρα της και στην κατάστασή της. Ίσως είναι κι αυτό ένα άλλο δείγμα ξεπεσμού.

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ

2011-11-26T00:32:00.001+02:00

"ΟΙ ΟΥΡΑΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ!!!"

2011-11-23T15:41:00.001+02:00

Οιιδιοκτήτες των μαγαζιών θέλουν αέρακαι ευρυχωρία για να φαίνονται οιεπιχειρήσεις τους. Τα δένδρα, βέβαια,δεν συμμερίζονται την επιθυμία τωνιδιοκτητών και γίνονται «ενοχλητικά»επειδή φυτρώνουν εκεί που δεν τα σπέρνουν.Τα «ενοχλητικά» δέντρα έχουν την δικήτους μοίρα! Αρχικά αποξηραίνονται καιακολούθως κόβονται! Τα αποξηραμέναδέντρα είναι κίνδυνος θάνατος για τιςπεριουσίες των ανθρώπων και ο φόβος γιακαταστροφές σε στιγμές θεομηνίας είναιδιάχυτος! Τα δέντρα καταδικάζονται σεαφανισμό επειδή τολμούν(άκουσον,άκουσον!!!) να αναπτύσσονται μπροστάστις προσόψεις των καταστημάτων. Χωρίςτην παρουσία των φυσικών εμποδίων οιιδιοκτήτες καμαρώνουν τα μαγαζιά τουςκαι αναμένουν κατακόρυφη αύξηση τηςπελατείας τους.

Οιιδιοκτήτες, όμως, έχουν και άλλα βίτσια!Τα μαγαζιά δεν τους χωράνε και γι’ αυτότα επεκτείνουν. Στην αρχή το κάνουνδειλά! Όταν αντιλαμβάνονται πως κανείςδεν τους ελέγχει, γίνονται πιο δυναμικοί.Βάζουν σημάδια για να οριοθετήσουν τονχώρο και να αποθαρρύνουν τους επίδοξουςκαταπατητές του. Ένα διάστημα χρησικτησίαςείναι αρκετό για να ιδιοποιηθεί οκαταπατητής τον χώρο και να τον εντάξειστο δικό του ιδιοκτησιακό καθεστώς.Ένας είναι ο εχθρός, ο ιμπεριαλισμός!!!

Υπάρχουνάνθρωποι που διψάνε για αρχηγιλίκι καιεξουσία και συμπεριφέρονται σε ένανχώρο σαν να είναι το «τσιφλίκι τους». Στηντηλεόραση, προσφάτως, ένας βουλευτής της αξιωματικήςαντιπολίτευσης κατηγορεί τουςδημοσιογράφους της δημόσιας τηλεόρασης ότι ψευδολογούν και παραπληροφορούντους τηλεθεατές. Οι θιγόμενοι δημοσιογράφοιτου απαντούν ως εξής:«επιβεβαιώνεταιποιοι είναι αυτοί που θέλουν την δημόσιατηλεόραση κτήμα τους». Στους εορτασμούς του Πολυτεχνείου είναιπαροιμιώδεις οι διενέξεις και οιπροστριβές ανάμεσα σε αυτούς που θακρατούν την αιματοβαμμένη σημαία. Όσοκοινόχρηστη είναι η σημαία τόσο οιφοιτητικές νεολαίες πασχίζουν να τηνκάνουν κτήμα τους! Στην φάρσα τηςΕλληνοφρένειας στο υπουργείο Παιδείαςο ανύπαρκτος δάσκαλος Βενιέρης χρησιμοποιεί τη καίριαφράση, «είμαι δικός σας!». Ο οπαδός μιαςομάδας ή ενός πολιτικού κόμματοςπαρακινεί τους άλλους να δημιουργούνκοινωνικές και επαγγελματικές σχέσειςμε ανθρώπους που υποστηρίζουν το ίδιοκόμμα ή την ίδια ομάδα. Το επιχείρημάτους; «Είναι δικός μας!».

Παντούβρίσκεται «ο δικός μας άνθρωπος»! Ογιατρός πρέπει να είναι «δικός μας»έτσι ώστε να μπορούμε να τον εμπιστευόμαστε.Για τις νομικές μας συμβουλές θέλουμετον δικό μας δικηγόρο. Για το καλύτεροκομμάτι κρέας τον δικό μας κρεοπώλη!Όλες οι κοινωνικές, φιλικές, ερωτικέςκαι επαγγελματικές μας σχέσεις δομούνταιπάνω σε ένα άξονα που κυριαρχεί η έννοιατης ιδιοκτησίας.

Στιςκυνηγετικές –συλλεκτικές κοινωνίεςπου αποτελούσαν τις αρχαιότερες μορφέςσυνύπαρξης, οι έννοιες της ιδιοκτησίαςκαι της εδαφικής διεκδίκησης ήταν πολύλίγο ανεπτυγμένες (Jaamme Quint Benaliel, Εξελίξεις στο χώρο της θανατολογίας). Η ιδιοκτησία άρχισενα δυναμώνει ως ιδέα με την εμφάνισητης αγροτικής κοινωνίας που εξαρτιότανάμεσα από το φυσικό περιβάλλον. Στηναστική-βιομηχανική κοινωνία η κοινωνικήοργάνωση γίνεται πιο πολύπλοκη και ηκοινωνία εξαρτιέται όχι τόσο από τοφυσικό περιβάλλον αλλά από το περιβάλλονπου δημιουργεί ο ίδιος ο άνθρωπος.

Ο προβληματισμός πάνω στο ανθρωπογενές περιβάλλον είναι μονόδρομος. Η προσοχή, κυρίως, πρέπει να δοθεί στην έννοια της ιδιοκτησίας που κατέχει δεσπόζουσα θέση.

ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ, ΑΡΜ

2011-11-18T18:36:00.001+02:00

Ακούγονταν παντού και ήταν καθαρογραμμένα σε όλα τα πανό. Τα βασικά αιτήματα του κόσμου στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης ήταν η κάθαρση στον στρατό, στην αστυνομία, στην Παιδεία. Στην αρχή της θητείας της η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση του "εθνάρχη" δεν φαινόταν και τόσο πρόθυμη να εξαλείψει τα κατάλοιπα της χούντας. Οι φασίστες εξακολουθούσαν να κατέχουν καίρια πόστα στην εξουσία. Δάσκαλοι, παπάδες, αστυνομικοί και στρατιωτικοί αποτελούσαν μέλη πολυάριθμων πυρήνων που αρνούνταν να συμβιβαστούν με την καινούρια πραγματικότητα και εξακολουθούσαν να συντηρούν μηχανισμούς προπαγάνδας του προηγούμενου καθεστώτος. Ένα τέτοιο μέλος ήταν σίγουρα και εκείνος ο επιθεωρητής* που είχε επισκεφτεί στα 1975 τον δάσκαλο Βαγενά. Η πτώση της χούντας και η απώλεια των προνομίων ήταν βέβαιο πως είχε τυφλώσει τους φανατικούς του χουντικού καθεστώτος που αναζητούσαν κάθε ευκαιρία για ρεβάνς. Με σαφώς εκδικητική μανία ο επιθεωρητής στα 1975 εξευτελίζει τον δάσκαλο Βαγενά μπροστά στα μάτια των μαθητών του. Ο δάσκαλος, άνθρωπος με δημοκρατικό φρόνημα και υπερήφανος, έχει δύο επιλογές: Ή μένει στην τάξη και αποδέχεται την προσβλητική συμπεριφορά του επιθεωρητή ή παίρνει τα παιδιά και εγκαταλείπει την αίθουσα. Χωρίς να χρονοτριβεί, προτιμά το δεύτερο. Ο επιθεωρητής τού χρεώνει πειθαρχικό παράπτωμα και τον παραπέμπει. Ο Βαγενάς, ωστόσο, δεν μένει με σταυρωμένα χέρια. Αρχίζει απεργία πείνας για να κοινοποιήσει την δίωξη και να απαιτήσει σεβασμό προς το πρόσωπό του. Κοντά του συσπειρώνεται μεγάλος αριθμός γονέων που αναγνωρίζουν την προσφορά του και τού συμπαραστέκονται. Στο πρόσωπο του δασκάλου χτυπιέται η δημοκρατία! Ο Βαγενάς, καταπονημένος από την απεργία πείνας αλλά αξιοπρεπής, μιλάει μπροστά στην κάμερα για την αδυναμία της δημοκρατίας να κάνει εκκαθάριση των φασιστικών στοιχείων. Κατηγορεί για αμορφωσιά και σκοπιμότητες τον επιθεωρητή και τονίζει την ανάγκη να υπάρχει πανεπιστημιακή μόρφωση για τους δασκάλους. Αυτή η μόρφωση, συνεχίζει ο δάσκαλος, γίνεται σε σχολές που αποκαλεί "μοναστήρια". Εκεί μέσα ο δάσκαλος χάνει την ικανότητα να κρίνει -θυμήθηκα τώρα τον Κριαρά που έλεγε στον Στέλιο Λουκά πως πάντα μιλάμε για την Μνήμη των ανθρώπων και ποτέ για την Κρίση- και άρα χάνει την ικανότητα να αντιλαμβάνεται την αλήθεια των πραγμάτων. Ο δάσκαλος πρέπει να λέει την αλήθεια. Αν δεν μπορεί να την πει είναι όχι γιατί δεν θέλει αλλά γιατί δεν καταλαβαίνει! Για τον Βαγενά το χάσμα γενεών υφίσταται. Οι νέοι και οι νέες στα 1975 είναι μια "προχωρημένη νεολαία" που οι μεγαλύτεροι θα έπρεπε να εμπιστεύονται και να πασχίζουν να κατανοήσουν.

Οι αλήθειες του δασκάλου Βαγενά υπήρξαν μεγαλειώδεις γιατί διατυπώθηκαν σε μια σκληρή εποχή που κυριαρχούσε ο φόβος, η σιωπή και ο χαφιεδισμός!

*Οι επικρίσεις που δέχθηκε ο θεσμός των επιθεωρητών επικεντρώνονταν, στην πλειοψηφία τους, στους τομείς αξιολόγησης και τηνποσοτικοποίησή τους. Η αξιολόγηση της προσωπικότητας, του ήθους και τουχαρακτήρα αποτέλεσε, όπως ήταν φυσικό, σημείο τριβής μεταξύ των δασκάλων καιτου Υπουργείου Παιδείας. Ήταν άλλωστε γνωστή η αντίθεση των δασκάλων απέναντισε αυτήν την αξιολόγηση για την οποία πίστευαν ότι επέτρεπε μεγάλα περιθώριααυθαιρεσίας. Η προσπάθεια του νομοθέτη να χαρακτηρίζονται ως πειθαρχικάπαραπτώματα η εκπρόθεσμη υποβολή της έκθεσης ή η σύνταξή της αντίθετα από τακαθοριζόμενα από το νόμο δεν επέφερε τα αναμενόμενα αποτελέσματα εξαιτίας τηςπαράλειψης άσκησης πειθαρχικού ελέγχου στους παραβάτες επιθεωρητές. Σε έρευνα,δε, που διεξήχθη σε σχέση με τις εκθέσεις ουσιαστικών προσόντων της περιόδου1976-1980 φάνηκε ότι αυτές είχαν ως χαρακτηριστικά τους τη σύγχυση ωςπρος τους στόχους και το αντικείμενο της αξιολόγησης, τη σύγχυση επαγγελματικώνχαρακτηριστικών με τα στοιχεία της προσωπικής ζωής των εκπαιδευτικών, τη σαφήιδεολογική θέση ως προς την οποία κρίνονταν οι εκπαιδευτικοί και τη μεροληψίασε βάρος των νεοδιορισθέντων εκπαιδευτικών (Ζαμπέτα,1992, 199). (πηγή:Ο ΘΕΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΙΘΕΩΡΗΤΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ, Γεώργιος Ιορδανίδης)

Υ.Γ Συγχαρητήρια στην ΝΕΤ για το επετειακό αφιέρωμα στο Πολυτεχνείο . Ο Ρίτσος, ο Θεοδωράκης, η κηδεία του Βάρναλη, το ντου των διαδηλωτών στην αμερικανική πρεσβεία, οι αύρες , η εκτεταμένη χρήση δακρυγόνων, ο αγώνας των αγροτών για καλύτερες αμοιβές στα προϊόντα τους και γενικά το υψηλό αγωνιστικό φρόνημα του λαού. Πού τις είχατε κρυμμένες αυτές τις εικόνες;

ΜΑΙΡΗ ΠΟΠΙΝΣ

2011-11-15T18:21:00.001+02:00

Ητράπεζα έχει βαριές πόρτες.'Oλες οι επιφάνειες μέσα της λαμποκοπούν και είναι καλογυαλισμένες! Οικαθαρίστριες πιάνουν δουλειά νωρίς τοπρωί για να προφτάσουν τους τελειομανείςτραπεζίτες που τα θέλουν όλα στηνεντέλεια! Η εμφάνιση των τραπεζιτώνείναι προσεγμένη. Πρέπει να είναιευπρεπείς και πλήρως υποταγμένοι σταπρωτόκολλα συμπεριφοράς! Η πειθαρχίαστους κανονισμούς, η αυστηρή προσήλωσηστην εκπλήρωση των στόχων και οιατέλειωτες λογιστικές πράξεις δημιουργούνένα καταπιεστικό κλίμα για τουςεργαζόμενους στην τράπεζα . Πουθενά μιαχαραμάδα για χιούμορ και χαλάρωση! Ησοβαροφάνεια και η τυπολατρία κάνουνθραύση και καταπνίγουν κάθε πράξηαυθορμητισμού.

Ηοικογένεια είναι τετραμελής. Ο πατέραςδουλεύει σε τράπεζα. Τα παιδιά του, ένααγόρι και ένα κορίτσι, τον βλέπουνελάχιστα. Ο πατέρας δεν ξέρει άλληδιαδρομή από το σπίτι στην τράπεζα καιαντίστροφα. Πουθενά καιρός για προσωπικήενασχόληση με τα παιδιά. Ποτέ δεν έχειβγει βόλτα μαζί τους και σπάνια απαντάστις ερωτήσεις και τις απορίες τους. Ηγυναίκα και μάνα των παιδιών είναι μίααπό τα ίδια! Ενδιαφέρεται περισσότερογια τις κοινωνικές συναναστροφές καιλιγότερο για την διαπαιδαγώγηση τωνπαιδιών της. Αυτήν την μεταθέτει πάνταστους άλλους!

Ηπαραμυθένια Μαίρη Πόπινς που νικά μετην ομπρέλα της τους νόμους της βαρύτηταςείναι ο πιο κατάλληλος άνθρωπος στηνπιο σωστή στιγμή. Η Μαίρη Πόπινς είναι μια νεράϊδα που γίνεται γκουβερνάντα. Δουλεύει στο υπηρετικόπροσωπικό και αναλαμβάνει τηνδιαπαιδαγώγηση των δύο παιδιών. Όλααλλάζουν με τον ερχομό της! Τα παιδιάβγαίνουν βόλτες και εκπαιδεύονται ναπαρατηρούν τις λεπτομέρειες! Έναςκαινούριος κόσμος φανερώνεται μπροστάτους! Νιώθουν ενθουσιασμένα που κάποιοςενήλικος τα βοηθάει να ζήσουν μια παιδικήηλικία που περνάει με ταχύτητα απόμπροστά τους!

Αρχίζουνοι πρώτες συγκρούσεις! Ο πατέραςτραπεζικός υπάλληλος δεν συμφωνεί μετην διαπαιδαγώγηση που κάνει η Μαίρη Πόπινς.Την καλεί για εξηγήσεις. Την προειδοποιείπως τα παιδιά δεν πρέπει να σαχλαμαρίζουναλλά να είναι σοβαρά. Της απαγορεύει ναπαρασέρνει τα παιδιά.Αυτά πρέπει να διδάσκονται συμπεριφορέςκαι στάσεις που αρμόζουν και δενπροσβάλλουν την εξέχουσα κοινωνική τουθέση. Η Μαίρη Πόπινς είναι σταθερή καιακλόνητη σε όλα αυτά που πιστεύει. Τονακούει αλλά δεν του δίνει σημασία. Ταπαιδιά είναι καταγοητευμένα μαζί τηςκαι θα σταθούν εμπόδιο στις προθέσειςτου πατέρα τους !

ΗΜαίρη Πόπινς είναι μια προβοκατόρισσασε ένα σπίτι όπου όλα είναι καλοκουρδισμένακαι τακτοποιημένα! Τα λόγια και η δύναμητων πράξεων της ανατρέπουν την θέασητης ζωής για τα δύο μικρά παιδιά. Όλαείναι μαγικά και ονειρεμένα. Η πονηριάτης Πόπινς είναι ακαταμάχητη. Καταφέρνεινα εμπλέξει τον πατέρα στο δικό τηςπαιχνίδι. Για πρώτη φορά αυτός θα πάρειτα παιδιά του στην τράπεζα! Εκεί ταπαιδιά είναι εκπαιδευμένα να ψάχνουνστις λεπτομέρειες. Ενημερωμένα από τηνΠόπινς, αναζητούν μια γιαγιά που πουλάεισακουλάκια με σπόρια για το τάισμα τωνπουλιών. Τα σακουλάκια κοστίζουν μιαδεκάρα και τα παιδιά έχουν φροντίσεινα προμηθευτούν το μικρό ποσό από τονκουμπαρά τους! Ο πατέρας τους, ωστόσο,έχει διαφορετική άποψη. Όλα αυτά πουσκέφτονται τα παιδιά είναι χάσιμοχρόνου. Ονειρεύεται πως κάποια στιγμήθα τον ακολουθήσουν στο επάγγελμά τουκαι γι' αυτό πρέπει να τα προετοιμάσει!Παντού κυριαρχεί ο στόχος. Τίποτα δενείναι τυχαίο και τίποτα δεν γίνεταιστην τύχη. Οι συνάδελφοι τραπεζίτες ταυποδέχονται και ο πατέρας τους για ναδικαιολογήσει την παρουσία τους λέει:«Ήρθαν για να καταθέσουν τις δεκάρεςτους»!

Οδιευθυντής της τράπεζας, γνωστός με τοπαρατσούκλι «ο γίγας της οικονομίας»,μυρίζεται χρήμα! Δεν τον ενδιαφέρειτο ποσό! Τον ενδιαφέρει η πράξη της κατάθεσης!Κι αυτός ξεκίνησε με μια δεκάρα και έκανε πλούτη. Προσπαθεί να πείσει ταπαιδιά να καταθέσουν τις δεκάρες τους.Τα παιδιά αρνούνται! Οι δεκάρες είναιγια την σίτιση των πουλιών. Ο ξεμωραμένοςδιευθυντής με τα τρεμάμενα πόδια καιτο μπαστουνάκι τούς ανταπαντά, «θαπαχύνουν»! Για αυτόν υπάρχουν μόνο ταχρήματα, οι καταθέσεις, οι μετοχές, οι επενδύσεις,η ισχυροποίηση της τράπεζάς του! Ταπαιδιά επιμένουν και εμμένουν στηναπόφασή τους! Εγκαταλείπουν την τράπεζακαι ρεζιλεύουν τον πατέρα τους.Περιπλανιούνται στην πόλη και τα συναντάένας καπνοδοχοκαθαριστής που αναλαμβάνεινα τα οδηγήσει σπίτι!

ΗΜαίρη Πόπινς είναι η πηγή του κακού. Ο πατέρας είναι πεπεισμένος πως για όλααυτά που συμβαίνουν ευθύνεται αυτή. Ημη κατάθεση των ελάχιστων χρημάτων απότα παιδιά είναι μια «επαίσχυντη πράξη»για τους τραπεζίτες. Καλούν τον πατέραγια να του ανακοινώσουν την απόλυσήτου. Πηγαίνει στην τράπεζα ακριβώς στηνώρα που έχει συμφωνηθεί, ούτε λεπτό πιοαργά! Μπροστά στα κορυφαία στελέχη τηςτράπεζας απολύεται και εξευτελίζεται.Ωστόσο, μπροστά στο στραπάτσο και τηναπώλεια της εργασίας του δεν υποκύπτει!Αντιθέτως, βρίσκει την δύναμη και τοκουράγιο να ανταποδώσει τον εξευτελισμό.Η γλώσσα του λύνεται και μιλάει με ταλόγια της Πόπινς. Οι τραπεζίτες δενκαταλαβαίνουν αυτήν την γλώσσα καιαποφαίνονται πως έχει τρελαθεί. Οαπολυμένος πατέρας αποχωρεί χαρούμενοςκαι ευτυχισμένος. Τα λόγια του χωρίς νατο υποψιάζεται κάνουν τον γέροντααρχιτραπεζίτη να πεθάνει κυριολεκτικάαπό τα γέλια .

Στοσπίτι ο πατέρας νιώθει απελευθερωμένοςαπό τα πρέπει και τις συμβάσεις τηςβιοπάλης. Παίρνει τα παιδιά του και φεύγουνγια να πετάξουν χαρταετό. Από δίπλαπετούν χαρταετό και οι τραπεζίτες πουτον είχαν απολύσει. Τον ενημερώνουν γιατον ευτυχισμένο θάνατο του αρχιτραπεζίτηκαι τον επαναπροσλαμβάνουν ως ένδειξηευγνωμοσύνης για το πρώτο και τελευταίογέλιο που πρόσφερε στον αγέλαστο και μονόχνωτοαρχιτραπεζίτη! Κάπου παραπέρα, ανάμεσαστους χαρταετούς, πετάει η Μαίρη Πόπινς.Είναι λυπημένη για τον αποχωρισμό καικρατάει μια ομπρέλα και μια τσάντα σταχέρια της…

Μου άρεσε πολύ το μιούζικαλ του 1964 στην ΕΤ1, απόγευμα της Κυριακής.

ΑΛΛΟΥ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑΡΙΣΜΑΤΑ ΚΙ ΑΛΛΟΥ ΜΙΛΑΝ ΟΙ ΚΟΤΕΣ!

2011-11-12T23:00:00.001+02:00

Στοφύλλο της Ελευθεροτυπίας(8/11/2011) ηΕλιζαμπέτα Καζελλότι προδικάζει τοτέλος του «χρεοκοπημένου πολιτικούσυστήματος» και μιλάει για την ορφάνιατων πολιτών αυτής της χώρας που σταδιακάαποσύρουν την εμπιστοσύνη τους από τακόμματα. Υπάρχει εμφανώς μια κρίσηαντιπροσώπευσης στο κοινοβούλιο καιμια κατακόρυφη μείωση της δημοτικότηταςτων κομμάτων και των πολιτικών.Ξεδιπλώνοντας η Καζελλότι τις σκέψειςτης πάνω στην έννοια της εξουσίαςκαταλήγει στην κωμικοτραγική διαπίστωσηπως οι λαοί μοιάζουν σαν βρεφοκομείαπου περιθάλπουν τα έκθετα βρέφη τηςπολιτικής. Γράφει κάπου: «Αδιαλλαξία,εμμονές, εγωκεντρισμός χαρακτηρίζουντην πρώιμη βρεφική ηλικία, ωστόσο συχνάκαι οι ηγέτες μας μοιάζει να μην έχουναπογαλακτιστεί από τον μητρικό μαστό».

Τηνάποψη της Καζελλότι για τον κακόαπογαλακτισμό των πολιτικών έρχεταινα ενισχύσει και ο γνωστός τηλε-μπαχαλάκιαςΆδωνις Γεωργιάδης που σε πρωινή τηλεοπτικήεκπομπή και προ της δημιουργίας τηςσημερινής κυβέρνησης, πασχίζει νααποδείξει πως είναι σοβαρός και υπεύθυνοςμέσα σε ένα πολιτικό περιβάλλον πουμαστίζεται από ανώριμες συμπεριφορές.Ο γνωστός τηλε-βιβλιοπώλης πιστοποιείτην ενηλικίωσή του λέγοντας «δεν είμαστεπαιδιά δημοτικού! Είμαστε μεγάλοιάνθρωποι και εγώ δουλεύω από τα δεκαεννιάμου χρόνια».

Διαδοχικέςαπόπειρες του βρεφοκρατούμενου πολιτικούσυστήματος για να απογαλακτιστεί,υπήρξαν ανεπιτυχείς. Σ΄αυτό δεν βοήθησε και ο κόσμος. Η ουρανοκατέβατηευημερία των τελευταίων δεκαετιών τοναποχαύνωσε και τον εμπόδισενα εμπλακεί σε ζητήματα που απαιτούσανσυναισθηματική παιδεία.

Χορταίνονταςτην υπερβολή και στερούμενοι την έλλειψη,δεν ασκηθήκαμε στις διαψεύσεις! Ηψυχοθεραπεύτρια και επόπτρια κλινικούέργου, Έφη Λάγιου-Λιγνού με την μέθοδοτης ψυχαναλυτικής παρατήρησης τουβρέφους λέει: «Τοπαιδί θα χρειαστεί να ματαιωθεί για νααναπτυχθεί, χρειάζεται να στερηθεί, νανιώσει την απουσία , να αναπαραστήσειστο νου του την εικόνα αυτού που δενέχει»(εφημερίδαΕλευθεροτυπία, συνέντευξη στην ΙωάνναΣωτήρχου, 2/11/2011)!

Στιςπαρελθούσες δεκαετίες της άγριαςκατανάλωσης είχαμε τα πάντα αλλά δενείχαμε τίποτα! Τώρα φτωχαίνουμε και ηέλλειψη της συναισθηματικής παιδείαςσκάει με πάταγο. Η κρίση μας πιάνειανέτοιμους, μας βρίσκει πανικόβλητουςκαι τελείως αδέξιους ώστε να υιοθετήσουμεένα πρώην γαλαντόμο και γεμάτο βρεφικάκατάλοιπα πολιτικό σύστημα!

Ομφάλιοιλωλοί της εξουσίας, γρηγορείτε!

"ΕΛΕΓΚΤΕΣ ΙΔΕΩΝ"

2011-11-11T21:51:00.001+02:00

Ως εκφωνήτριες ειδήσεων στην δημόσια τηλεόραση χαρακτηρίζονταν από κάποια ουδετερότητα. Τώρα, με τις τελευταίες κομματικές και όχι πολιτικές εξελίξεις, εμφανίζονται επιθετικές και αγενείς. Από τηλεπαρουσιάστριες ειδήσεων αναβαθμίζονται σε πολιτικές αναλύτριες που υποδύονται τις σκληροτράχηλες ανακρίτριες του πολιτικού συστήματος. Είναι ευκόλως αντιληπτό πως η επιθετική στάση και η αυστηρότητά τους πηγάζουν από την ανασφάλεια και την αβεβαιότητα στο χώρο της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης και σε καμιά περίπτωση δεν αποτελούν συνειδητή αντίδραση στο πολιτικό σύστημα που κάνει ό,τι μπορεί για να το σιχαθούμε!

Τα παράπονα, οι ειρωνείες και τα πικρόχολα σχόλια των τηλεπαρουσιαστριών υποβαθμίζουν την ποιότητα της ενημέρωσης που, μοιραίως, περνάει σε δεύτερη μοίρα. Τις τελευταίες μέρες οι κυρίες επιδίδονται σε ένα ρεσιτάλ εμπάθειας. Ως "ελεγκτές ιδεών" αποσύρουν από την κυκλοφορία του δημόσιου διαλόγου κάθε σκέψη που διαφεύγει από την κυρίαρχη ιδεολογία με την οποία, παρεμπιπτόντως, έχουν γαλουχηθεί τα προηγούμενα χρόνια. Κάθε σκέψη που παρεκκλίνει από την κατεστημένη νοοτροπία και συμπεριφορά και μόλις μετά βίας διασώζεται στο καταθλιπτικό τηλεοπτικό περιβάλλον, βαφτίζεται "επικίνδυνη" και αναθεματίζεται ως μέρος μιας πολύπλοκης και δυσνόητης θεωρίας που είναι ουτοπική και ανεφάρμοστη.

Δυσνόητες θεωρίες που απαιτούν σκέψεις και καινούριες λέξεις δεν έχουν θέση στο τηλεοπτικό λεξιλόγιο. Το πιεστικό αίτημα για άμεση λύση "εδώ και τώρα" είναι η μοναδική πραγματικότητα της τηλεόρασης. Οι τηλεπαρουσιάστριες, ωστόσο, θα έπρεπε να μας εξηγήσουν τι νόημα δίνουν στο "εδώ" και στο "τώρα".

"ΖΟΥΜΕ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ"*(ΣΩΠΑ, ΚΑΛΕ!!!)

2011-11-06T22:49:00.000+02:00

Στην τηλεόραση μπορεί να είναι όλα σκηνοθετημένα αλλά κάποιες εικόνες είναι δυνατόν να διαφεύγουν του σκηνοθετικού ελέγχου. Για παράδειγμα βλέπουμε όλους τους δημοσιογράφους που ασχολούνται με το πολιτικό ρεπορτάζ να πέφτουν σαν ακρίδες πάνω στους πολιτικούς που προσέρχονται στην βουλή. Ο τηλεοπτικός φακός, επίσης, δεν μπορεί να αποκρύψει το άγχος και την αγωνία που νιώθουν οι δημοσιογράφοι μπροστά στο καινούριο πολιτικό σκηνικό. Η εξουσία ανακατανέμεται και καινούριοι συσχετισμοί δυνάμεων προκύπτουν από αυτήν την ανακατανομή. Τώρα, οι πολιτικοί συντάκτες θα πρέπει να επαναπροσδιορίσουν το ρόλο και την θέση τους και να προσαρμοστούν σε ένα αλλιώτικο δίκτυο δημοσίων σχέσεων και κοινωνικών επαφών. Τώρα, αξιολογείται η ευελιξία τους ό,τι και αν σημαίνει αυτό! Εκεί που ο καθένας είχε δημιουργήσει το δικό του ζωτικό χώρο για την ανάδειξη της είδησης-πληροφορίας, εκεί όλα ανατρέπονται ή, τουλαχιστον, δεν είναι όπως πριν.

Ανάμεσα στους πολιτικούς και τους δημοσιογράφους του πολιτικού ρεπορτάζ οικοδομείται μια σχέση αμοιβαιότητας. Οι πολιτικοί χρειάζονται τους δημοσιογράφους για να υποστηρίζουν και να αναδεικνύουν το έργο τους και οι δημοσιογράφοι έχουν ανάγκη τους πολιτικούς για να βρίσκονται κοντά στην πηγή της είδησης-πληροφορίας έτσι ώστε να την αναμεταδίδουν πρώτοι και να κατέχουν την αποκλειστικότητά της.

Ακούω ,κατά καιρούς, κάποιους τηλεπαρουσιαστές ειδήσεων να επικαλούνται συνομιλίες με "κορυφαία κυβερνητικά στελέχη" προκειμένου να αποδώσουν εγκυρότητα και αξιοπιστία στην είδησή τους. Τότε, μαζί με το γέλιο που ρίχνω, σκέφτομαι πως η πολιτική και η τηλεοπτική δημοσιογραφία είναι ,πια, δύο πεδία που έχουν συγχωνευτεί! Έτσι εξηγείται που ο κ.Ρέππας παρενέβη πρόσφατα στο δελτίο ειδήσεων των οκτώ στο Mega και είπε το μνημειώδες "καλησπέρα σε εσάς και τους τηλεθεατές μας".

* Σχόλια των δημοσιογράφων για τις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις.

"ΚΑΙ ΘΑ ΖΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ"

2011-11-05T23:55:00.000+02:00

Στίχοι: Ευγένιος Αρανίτσης
Μουσική: Γιάννης Σπάθας
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Λέκκας

Όλες σου οι γνώσεις
είναι οι φήμες κι' οι διαδόσεις που ακούς
σε μαγεύουν οι ανέσεις,
των σοφών οι υποθέσεις
και των άστρων οι προβλέψεις.

Φεύγουνε οι αιώνες
σαν αρχαίοι παγετώνες,σαν εικόνες
λες πως όλα είναι μύθοι
κι' όλο τρέχεις μες στα πλήθη
όμως δεν έχεις ξεφύγει.

Απ' αυτό που τόσο σε φοβίζει,
απ' αυτό που τόσο σε βασανίζει
πες μου τι 'ν' αυτό που σε φοβίζει
τι 'ν' αυτό που τόσο σε βασανίζει.

Χίλιες και μια νύχτες
σαν του ρολογιού τους δείχτες τριγυρνούσες
και σκεφτόσουν το φεγγάρι
τους κομήτες και τον Άρη
και ποιος θα 'ρθει να σε πάρει.

Κόλπα κι' απιστίες
κι' απαραίτητες θυσίες στους γονείς σου
πάλι δεν θα καταφέρεις
την αγάπη να υποφέρεις
και θα ζεις χωρίς να ξέρεις.

Τι 'ν' αυτό που τόσο σε φοβίζει,
τι 'ν' αυτό που τόσο σε βασανίζει,
πες μου τι 'ν' αυτό που σε φοβίζει,
τι 'ν' αυτό που τόσο σε βασανίζει.

Τι 'ν' αυτό που τόσο σε φοβίζει,
πες μου τι 'ν' αυτό που σε φοβίζει,
τι 'ν' αυτό που τόσο σε βασανίζει,
πες μου τι 'ν' αυτό..........

stixoi.info

H ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΑΦΗΓΗΣΗ

2011-10-30T21:36:00.000+02:00

Σεπεριόδους κρίσης και υπαρκτής απειλήςγια την σωματική ακεραιότητα και ζωήτων ανθρώπων ενεργοποιείται το ένστικτοτης αυτοσυντήρησης, πράγμα λογικό καιαναμενόμενο. Οι άνθρωποι που βλέπουννα απειλείται η ζωή τους εφορμούν προςτον ορατό ή αόρατο εχθρό έχοντας σανπρώτιστο μέλημά τους να διασώσουν τουςεαυτούς τους -υπάρχουν και οι περιπτώσειςτης αυτοθυσίας που ως εξαιρέσειςεπιβεβαιώνουν τον κανόνα. Αν δεν υπάρχεικάποιος να καθοδηγήσει την μάζα τότε οπανικός διαποτίζει τις σκέψεις και τιςπράξεις των ανθρώπων που νιώθουνεγκαταλειμμένοι και προδομένοι απόόλους αυτούς που έχουν αναλάβει θεσμικάτον ρόλο της προστασίας τους. Φυσικά,δεν μιλάω γενικά αλλά πολύ συγκεκριμένα.Διαβάζω στην σημερινή «Αυγή» τιςαναμνήσεις που ξετυλίγει με λογοτεχνικότρόπο ο συγγραφέας και ποιητής, ΠρόδρομοςΜάρκογλου, από την Καβάλα του1941-περιλαμβάνονται στην ανέκδοτη συλλογήκειμένων «Ακτή Νεαπόλεως»- και κάνωκάποιες ενδιαφέρουσες επισημάνσεις.Πρώτα από όλα, οι επίσημες αρχές τηςπόλης μαζί με τους εύπορους και τουςαριστοκράτες προνοούν για κάποια καΐκιαπου τα χρησιμοποιούν ως μέσα διαφυγής.Τα γερμανικά αεροπλάνα κάνουν συνεχείςπτήσεις πάνω από την πόλη χωρίς ωστόσονα την βομβαρδίζουν. Ο Μάρκογλου γράφει:«Στηδιάρκεια του συναγερμού, και καθώς οκόσμος ήταν στα καταφύγια, οι αρχές μαζίμε κάποιους μεγαλόσχημους, μαζεύτηκανστο λιμάνι, μακριά από περίεργα βλέμματα.Από εκεί με μεγάλα καΐκια επιβιβάστηκανστο ατμόπλοιο Κορινθία, που ήταναγκυροβολημένο στα ανοιχτά του λιμανιού»Η εγκατάλειψη του απλού κόσμου σε τέτοιεςκρίσιμες στιγμές και ο φιλοτομαρισμόςισοδυναμούν με μια μεγάλη προδοσία.

Μιαδεύτερη επισήμανση από τα γραπτά τουΜάρκογλου είναι ότι ο κόσμος μετατρέπεταισε όχλο που σπάει τις καπναποθήκες στιςοποίες φυλασσόταν ένα σημαντικό απόθεματροφών και επιδίδεται σε ένα μεγάλοπλιάτσικο. Όλα αφήνονται στο έλεος τωνενστίκτων. Οι επίσημες αρχές που έχουντην ευθύνη να διασφαλίζουν και ναεγγυώνται, ήδη έχουν εγκαταλείψει τηνπόλη και τους ανθρώπους της. Από την άλλη, οιεναπομείναντες άνδρες της χωροφυλακήςέχουν την εντολή να παραδοθούν στουςκατακτητές .Ο Μάρκογλου συνεχίζει: «Οιάνθρωποι όρμησαν, σπάσαν τις πόρτες καιάρπαξαν ό,τι βρήκαν αλαφιασμένοι.Τρέχανε, μπαίνανε και βγαίνανε φορτωμένοι,και καθώς συνωθούνταν τα λάφυρα τηςδιαρπαγής, πέφτανε και γεμίζανε τουςδρόμους. Τραγικές και κωμικές σκηνές.Παντού ήταν διασκορπισμένα τρύπιαδοχεία από λάδι, τσουβάλια και χαρτοκιβώτιασκισμένα. Σκορπισμένα μακαρόνια, ρύζι,ζάχαρη, σαπούνια, γαλέτες, αλεύρι στουςδρόμους. Έτσι μέσα σ’ όλον αυτόν τονορυμαγδό, έλαχε και σε μένα ένα πακέτομπισκότα.

Όλααυτά ήταν μια μικρή ασήμαντη βοήθειαγια τις μέρες της μεγάλης τρομερήςπείνας της Κατοχής που θέρισε χιλιάδεςζωές»

Τότεήταν ο πόλεμος, η πείνα και η κατοχή.Σήμερα είναι ο πόλεμος των τραπεζιτών,ο φασισμός των αριθμών και των οικονομικώνμεγεθών, η κρίση του πολιτικού συστήματοςπου αντάμα με μια πελώρια έλλειψηεμπιστοσύνης στους θεσμούς προλειαίνουντην είσοδο των ξένων δυνάμεων στην χώραμας. Τώρα, οι ξένοι κάνουν την επανεμφάνισήτους ως εγγυήτριες δυνάμεις και να, ενσυντομία, κάποια από τα στοιχεία τηςσύγχρονης «εθνικής μας αφήγησης» γιατην οποία κόπτονται αρκετοί από τηνεγχώρια πολιτική σκηνή.

TO IAΠΩΝΙΚΟ "ΣΑΣΟΥΚΙ"

2011-10-29T20:19:00.000+03:00

Απότο μικρόφωνο ο λόγος του είναι μεγαλόφωνος.Αυξομειώνει την ένταση της φωνής τουκαι την προσαρμόζει ανάλογα με τιςπροσπάθειες των αγωνιζομένων. Αναμεταδίδειμε πάθος τις στιγμές της δράσης τουςκαι δημιουργεί ένα κλίμα που συνταιριάζειπάντα με το αποτέλεσμα αυτής της δράσης.Η αγωνιώδης προσπάθεια, η αποτυχία έχουνάμεσο αντίκτυπο στον τόνο της φωνήςτου. Στις κερκίδες παραδίπλα, στέκονταιφίλοι και συγγενείς των αγωνιζόμενωνπου ζητωκραυγάζουν και εμψυχώνουν. Οιάντρες ανταγωνίζονται τους άντρες καιοι γυναίκες τις γυναίκες. Το ιαπωνικό«Σασούκι», όπως το παρακολουθώ στηντηλεόραση, περιλαμβάνει διάφορες φάσειςπαιχνιδιού που η κάθε μία αντιστοιχείσε μια διαφορετική πίστα. Οι πίστεςέχουν βαθμίδες δυσκολίας που σταδιακάαυξάνονται μέχρι την τελική φάση. Οιπαίκτες του συγκεκριμένου παιχνιδιούδοκιμάζουν τα όρια τους στην ισορροπία,στην δύναμη, στα άλματα, στις αντοχές,στην ταχύτητα, στην πειθαρχία και στιςικανότητες αναρρίχησης . Ο παίκτης πουσυμμετέχει στο παιχνίδι έχει νααντιμετωπίσει όχι μόνο τον ανταγωνισμότων συμπαικτών του αλλά και τον αμείλικτοχρόνο. Όλα γίνονται κάτω από ένα αυστηρόχρονοδιάγραμμα με τα δευτερόλεπτα νακυλάνε σαν γάργαρο νερό που κόβει τηνανάσα των θεατών και των παικτών.

Τουςπαίκτες στο παιχνίδι θα τούς αποκαλούσαευκολότερα αθλητές! Το «Σασούκι» είναιένα παιχνίδι σκληρού ανταγωνισμού πουζητάει από τους συμμετέχοντες να ταδίνουν όλα και να βιώνουν τα όρια τους.Το ιαπωνικό «Σασούκι» έχει κάτι τυραννικό,αγχώδες και βάναυσο που προσωπικά μεαπωθεί. Σε αυτό το παιχνίδι όλα μοιάζουννα εκπνέουν. Μεγάλοι χαμένοι μιας τέτοιαςαναμέτρησης λίγο πριν από το τέλος είναιο ψυχαγωγικός χαρακτήρας του παιχνιδιούκαι η χαρά της συμμετοχής. Το παιχνίδι,βλέπετε, ως το ισχυρότερο μέσοκοινωνικοποίησης δεν είναι πάντοτεαθώο…

ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ- ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ

2011-10-16T20:22:00.000+03:00

Βλέποντας στην τηλεόραση τον Αργύρη Χιόνη θυμήθηκα την καλύβα του Βιτγκενστάιν που ήταν σύριζα χτισμένη στην όχθη μιας λίμνης. Σ΄αυτήν την καλύβα ο φιλόσοφος αποσυρόταν τις στιγμές που ήθελε να συγκεντρωθεί αλλά και όταν κουραζόταν από την βλακεία του κόσμου- την τελευταία την απεχθανόταν! Δεν ξέρω αν ο Χιόνης αισθάνεται παραπλήσια με τον σπουδαίο φιλόσοφο αλλά εδώ και χρόνια τον βλέπουμε να έχει αποσυρθεί στο χωριό Θροφαρί της ορεινής Κορινθίας.

Οι εθελούσιες αναχωρήσεις από την πολυκοσμία των μεγάλων αστικών κέντρων δεν είναι ένα ασυνήθιστο γεγονός για φυσιολάτρες σαν τον ποιητή Χιόνη. Χωρίς τηλεόραση και με κύρια πηγή ενημέρωσης τον έντυπο λόγο και το ραδιόφωνο, ο ποιητής θητεύει στην φύση που αποτελεί ένα σπουδαίο σχολείο που φέρνει τους ανθρώπους σε επαφή με έναν μεγάλο κύκλο εμπειριών και γνώσεων. Για τον Χιόνη έχει διαταραχθεί η σχέση μας με τη φύση. Ακόμα και στο χωριό που διάλεξε να κατοικήσει, οι όγκοι των σκουπιδιών και τα φυτοφάρμακα αποτελούν αδιάσειστο στοιχείο πως ο άθλιος πολιτισμός της υπερκατανάλωσης θα μας βρει όπου και αν πάμε!

"Η πραγματικότητα είναι το παραμύθι"! Αυτό επαναλαμβάνει με έμφαση ο Χιόνης και φτιάχνει την δική του πραγματικότητα με την δύναμη της φαντασίας του. Ο μικρόκοσμός του είναι σαν οχυρωματικό έργο μπροστά στην επέλαση των βαρβάρων της κατανάλωσης! Για τον Χιόνη η γραφή είναι το υποκατάστατο στο κενό της απώλειας της αγαπημένης του γιαγιάς. Η γιαγιά του, μας λέει, διασκεύαζε ιστορίες από την Βίβλο και τις αφηγούνταν σαν παραμύθια με διδακτικό περιεχόμενο.

Στα χώματα πατάμε, στα χώματα αφήνουμε τα ίχνη μας και σε αυτά επιστρέφουμε όταν πεθαίνουμε. Στα χώματα φυτρώνει το υπεροπτικό κυπαρίσσι που ψηλώνει και καίγεται από τον κεραυνό, στα χώματα φυτρώνει και η ταπεινή αγριάδα. Στον ξεψυχισμένο κόσμο της υλικής ευδαιμονίας οι άνθρωποι έχουν την ευκαιρία να αναζητήσουν τις αναλογίες, να ταυτιστούν και να ανακαλύψουν πάλι το ανθρώπινο μέτρο. Όπως θα έλεγε και το επιμύθιο της Κωνσταντίνα Πέππα για το βιβλίο Το οριζόντιο ύψος και άλλες αφύσικες ιστορίες -σε σχέδια της Εύης Τσακνιά, κόρης του Σπύρου Τσακνιά:"Αν δεν είσαι αρκετά ψηλός ώστε να αγγίξεις τον ουρανό, προσπάθησε να τον φτάσεις δια του οριζοντίου ύψους".

Διαβάστε και το σημείωμα του Χιόνη για την Lifo:

Ηπεριπέτειά μου στο χώρο των Γραμμάτωνάρχισε με την ποίηση, όταν ήμουν δεκατριώνετών. Πρωτοδημοσίευσα ποιήματά μου σταεικοσιένα μου, στα περιοδικά «Δωδέκατηώρα» και «Νέα Εστία». Από το 1966έως το 2006 εξέδωσα δώδεκα ποιητικά βιβλία.Η πρώτη πεζογραφική απόπειρά μου έγινετο 1983, με το βιβλίο Ιστορίες μιας παλιάςεποχής που δεν ήρθε ακόμα (εκδ.Αιγόκερως). Επρόκειτο για κείμενα που,επειδή αδυνατούσα να τα πυκνώσω, ώστενα γίνουν ποιήματα, τα ανέπτυξα περαιτέρωκαι γίνανε μικρά πεζογραφήματα. Η πρώτησοβαρή πεζογραφική μου απόπειαέγινε το 2006 με το Όντα και μη Όντααπό τις εκδόσεις Γαβριηλίδης (βραβείοτου περιοδικού «Διαβάζω», 2007), που τοδιαδέχτηκε την επόμενη χρονιά το Περίαγγέλων και δαιμόνων από τις ίδιεςεκδόσεις.

Είχε πλέον για τα καλά εγκατασταθείμέσα μου ο δαίμων της πεζογραφίας. Έτσι,το 2008 ακολούθησε το Οριζόντιο ύψοςκαι άλλες αφύσικες ιστορίες. Βέβαια,όταν μιλάμε για πεζογραφία, πρέπει ναέχουμε πάντα κατά νου ότι πρόκειται γιαπεζά κείμενα γραμμένα από ποιητή. Ολόγος πρέπει, συνεπώς, να ρέει απρόσκοπτα,μουσικά, οι συλλαβές των προτάσεων ναείναι ζυγισμένες και μετρημένες μεακρίβεια, ενίοτε μάλιστα (χάριν παιδιάςή ειρωνείας) να υπάρχουν μέτρο καιεσωτερικές ομοιοκαταληξίες. Η χρήσηεπίσης συνηχήσεων, παρηχήσεων, ομόηχωνλέξεων και επαναλήψεων είναι απαραίτητη.Όσο για τη μεταφορά, αυτή πρέπεικυριολεκτικά να πρωταγωνιστεί.

Το Οριζόντιο ύψος συμπληρώνει τοτρίπτυχο που ξεκίνησε με τα δύο προηγούμεναβιβλία. Και οι τρεις αυτές συλλογέςαφηγημάτων, όπως και ολόκληρο το ποιητικόέργο μου, συνέχονται από μια κοινή,κεντρική ραχοκοκκαλιά, την υπαρξιακήαγωνία, και βρίσκονται σε διαρκήαντιπαράθεση με τον θάνατο, όπως θαήθελε και ο Octavio Paz.Επειδή ωστόσο είχε πολύ βαρυνθεί η ψυχήμου, αποφάσισα ότι χρειαζόμουν μιαναναψυχή. Δεν ξέρω αν αυτό οφείλεται στονπαλιμπαιδισμό της ηλικίας (κοντεύω νακλείσω τα εξήντα έξι), αλλά, ξαφνικά,ένιωσα τη βαθύτατη ανάγκη για παραμυθία,για παρηγοριά. Εκεί επάνω ξανάρθανε στησκέψη μου οι στίχοι του Σεφέρη (Τελευταίος σταθμός, στ. 83-86, από τη συλλογή Ημερολόγιο Καταστρώματος, Β’):

Κι α σου μιλώ με παραμύθια και παραβολές
είναι γιατί τ' ακούς γλυκότερα, κι ηφρίκη
δεν κουβεντιάζεται γιατί είναι ζωντανή
γιατί είναι αμίλητη και προχωράει̇

Αυτοίοι στίχοι ήταν το έναυσμα για τη γραφήτου Οριζόντιου ύψους, όπου ηαμίλητη φρίκη αντιμετωπίζεται μετα μόνα αποτελεσματικά όπλα που διαθέτειο άνθρωπος: το όνειρο και το χιούμορ.Για τη συνέχεια, ωστόσο, χρειαζόμουνέναν μπούσουλα, κι αυτόν μου τον έδωσεένας γέροντας στην ακροποταμιά, εδώ,λίγο πιο πέρα από το σπίτι μου, που τονάκουσα ένα απόβραδο να μουρμουρίζει,σαν προσευχή (Ένας γέροντας στην ακροποταμιά, στ. 16, ό.π.):

Δεθέλω τίποτε άλλο παρά να μιλήσω απλά,να μου δοθεί ετούτη η χάρη.
Εκείνουτου δόθηκε· ελπίζω να δόθηκε και σεμένα.

LAST CALL

2011-10-13T23:05:00.000+03:00

ΕΝΘΥΜΙΑ

2011-10-09T23:40:00.000+03:00

ΟΙ ΑΝΗΞΕΡΟΙ ΕΝΟΣ ΜΑΤΑΙΩΜΕΝΟΥ ΑΓΩΝΑ

2011-10-05T00:35:00.001+03:00

Τις προηγούμενες μέρες, υπάλληλοι του υπουργείου οικονομικών είχαν αποκλείσει τις εισόδους του υπουργείου και δεν επέτρεπαν σε κανέναν να μπει. Σε ένα από τα πλάνα του τηλεοπτικού ρεπορτάζ, μια ομάδα διαμαρτυρομένων είχε περικυκλώσει έναν συνεργάτη του υπουργού και του απευθυνόταν σε έντονο ύφος. Μέσα σε αυτήν την ομάδα πρωτοστατούσε στις φωνές και τις διαμαρτυρίες μια γυναίκα που αναρωτιόταν με αγωνία για το μελλον των δύο έφηβων παιδιών της.

Το γεγονός της μεμονωμένης διαμαρτυρίας, μαζί με το ύφος που συνόδευε αυτήν την διαμαρτυρία, αναδεικνύει με τον πιο εύγλωττο τρόπο τα αίτια της σημερινής μας παρακμής που δεν είναι άλλα από την προσήλωσή μας στο στενό προσωπικό μας συμφέρον. Πρόσφατα, στον τηλεοπτικό σταθμό Μega, o καθηγητής Γιανναράς είχε μιλήσει για την "απόλυτη επικράτηση του εγωκεντρισμού" σε αυτήν την χώρα. Ο Walter Benjamin έλεγε πως σε συνθήκες κρίσης υπερισχύει η ανάγκη να "περισωθεί το προσωπικό γόητρο του ατόμου και όχι η ανάγκη να απελευθερωθεί από το φόντο της γενικής τύφλωσης" (από το μεστό και όμορφο κείμενο για τον σπουδαίο συγγραφέα, στο Έψιλον της Ελευθεροτυπίας (2/10/2011) . Η κυρία, για να επανέλθουμε στο θέμα μας, μπορεί να ανήκει σε μια ομάδα ανθρώπων με κοινά συμφέροντα αλλά δεν παύει να προτάσσει το στενό προσωπικό της συμφέρον.

Σύμφωνα με τον Τήονταρς Μ. Μιλς υπάρχουν πέντε κατηγορίες -τάξεις τις αποκαλεί- παραγόντων που ενεργοποιούνται για τον σχηματισμό ομάδων (Κοινωνική οργάνωση και πολιτισμικές διεργασίες, Νικόλαος Τάτσης, εκδ.Οδυσσέας, 1991). Στην πρώτη κατηγορία υπάρχει η άμεση ικανοποίηση αναγκών που συνιστά τον συχνότερο λόγο ομαδοποίησης. Σύμφωνα με τον Μιλς "η αίσθηση της ανάγκης ενδέχεται να μην είναι συνειδητή ή καλύτερα να μην είναι γνωστικά προσδιορισμένη την ώρα του σχηματισμού". Η δεύτερη κατηγορία αφορά τη συνέχιση της κοινωνικότητας. Στον χώρο της εργασίας, για παράδειγμα, δομούνται κοινωνικές σχέσεις μεταξύ των εργαζομένων και η ανάγκη να διατηρηθούν αυτές οι σχέσεις συνιστά κίνητρο για τη συγκρότηση μιας ομάδας. Στην τρίτη κατηγορία βλέπουμε την επιδίωξη του συλλογικού στόχου. Διαβάζω:"Η αναφορά στην συλλογική επιδίωξη προϋποθέτει τη σύλληψη μιας ενότητας βούλησης και όχι απλά την δι-ατομική συνεργασία. Δεύτερον, μολονότι οι σκοποί συνδέονται πάντοτε με τις ανάγκες ,θα πρέπει να διαχωρίσουμε αυτήν την περίπτωση από την πρώτη κατηγορία". Αυτό σημαίνει πως στην περίπτωση της κυρίας για την οποία συζητάμε υπάρχει μια σύγχυση ανάμεσα στην άμεση ικανοποίηση της ανάγκης και στη συλλογική επιδίωξη. Μια τέταρτη κατηγορία είναι η ανάγκη των μελών μιας ομάδας να σπάσουν τα στεγανά και τα παραδοσιακά πλαίσια και να αυτοπροσδιοριστούν μέσα από την ριζοσπαστικοποίηση των αντιλήψεων και των αξιών τους. Τέλος, μια πέμπτη κατηγορία περιλαμβάνει το κίνητρο για επέκταση της επιρροής και της κυριαρχίας της ομάδας. Στις δύο τελευταίες κατηγορίες βλέπουμε πως οι ομάδες ήδη υπάρχουν και τα μέλη τους αναζητούν μια καινούρια ταυτότητα για την νέα τους ομάδα.

Η κυρία στο υπουργείο επισκιάζει το ομαδικό πνεύμα και τις συλλογικές επιδιώξεις με την ανάγκη για οικογενειακή και προσωπική ευημερία. Λυπάμαι, αλλά αυτού του τύπου οι αγωνιστές και οι αγωνίστριες είναι οι πρώτοι που θα αποστασιοποιηθούν όταν λάβουν εγγυήσεις για την ικανοποίηση της προσωπικής τους ανάγκης. Στέκομαι επιφυλακτικός απέναντι στους διαμαρτυρόμενους του σήμερα που αύριο μπορεί να καταλήξουν οι αφελείς και οι ανήξεροι ενός ματαιωμένου αγώνα...

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ

2011-10-02T19:23:00.001+03:00

(Φωτογραφία από το e-orfeas.gr)

Έντυσε με τις μελωδίες του τα ωραιότερα λόγια των ποιητών. Συναναστράφηκε με την αφρόκρεμα του νεοελληνικού πολιτισμού αλλά, καθώς φαίνεται, αυτό δεν ήταν αρκετό! Στον πλούσιο και ταραχώδη βίο του βιάστηκε να αυτοανακηρυχθεί σε Σύμβολο. Σύμβολο του αντιδικτατορικού αγώνα για απαλλαγή από τη χούντα των συνταγματαρχών, σύμβολο για το γεφύρωμα των αντιθέσεων και της συμφιλίωσης των Ελλήνων και Τούρκων. Σύμβολο της μουσικής του και σύμβολο για την ενότητα των αριστερών με τους δεξιούς. Για τον εαυτό του δεν μπορούσε να αποδεχτεί τίποτα λιγότερο.

Οι λόγοι του ήταν πύρινοι και έπρεπε σώνει και καλά να συνεπαίρνουν την μάζα. Ο κ.Θεοδωράκης ποτέ δεν θα απευθυνόταν στις μειοψηφίες! Το ακροατήριο των λόγων του ήταν πάντα ένα πολυπληθές κοινό που συνωστιζόταν όπως τα χρόνια της μεταπολίτευσης στις κερκίδες των μεγάλων γηπέδων της χώρας! Τα λόγια του μουσικοσυνθέτη ήταν λόγια που στόχευαν να διατηρήσουν άσβεστη την φλόγα της επανάστασης. Η επανάσταση για τον κ.Θεοδωράκη φαίνεται πως υπήρξε μια πολύ σοβαρή υπόθεση και γι' αυτό δεν θα τον βλέπαμε ποτέ να αστειεύεται. Ο τόνος των ομιλιών του ήταν αυστηρός και συνάμα παραπονεμένος! Την δεκαετία του 1990 ο άνθρωπος με το τόσο σημαντικό δημιουργικό έργο, αισθανόταν παρωχημένος μέσα στην φρενίτιδα των καινούριων ρυθμών της ζωής. Ο κόσμος που τον λάτρεψε είχε ανάγκη για καινούρια πράγματα και ο Θεοδωράκης ενοχοποίησε αυτήν την στάση. Την δεκαετία για την οποία μιλάμε δεν σταμάτησε να επιθυμεί από τον κόσμο τιμές και αναγνώριση! Ο μουσικοσυνθέτης, ουσιαστικά, απαγόρευε στον κόσμο να τον ξεχάσει και η συνέχεια είναι γνωστή! Τα επόμενα χρόνια θα στηνόταν μια βιομηχανία τιμών και διακρίσεων για τον κ.Θεοδωράκη. Δεν θα υπήρχαν σύλλογοι και απλοί δήμαρχοι που να μην τον προσκαλούσαν για να τον τιμήσουν. Από κοντά και ένα μεγάλο πλήθος παρατρεχάμενων και καλλιτεχνών που δήλωναν πάντα τον συγκλονισμό και την ανατριχίλα που ένιωθαν απ' τη συναναστροφή τους με τον "μεγάλο Μίκη Θεοδωράκη". Ο μουσικοσυνθέτης είχε συσπειρώσει κοντά του στρατιές αυλοκολάκων και εξασφάλιζε μια καλή αιωνιότητα μέσω του πληθωρισμού της εικόνας του στα μέσα μαζικής ενημέρωσης - κάτι τέτοιο δεν το είχε ανάγκη!

Εγκλωβισμένος για δεκαετίες στην εικόνα του ανυπότακτου της λεβεντογέννας Κρήτης, μίλησε στα 86 του χρόνια για "αίμα που θα χυθεί" στην περίπτωση του πάρκου του Ελληνικού και δεν υπάκουσε, προσφάτως, στην απόφαση του δημάρχου Θεσσαλονίκης με την οποία τού απαγόρευε να μιλήσει στην πλατεία Αριστοτέλους!

Ένας άλλος συνθέτης, ο Μάνος Χατζιδάκις, έλεγε πως οι άνθρωποι στον έρωτα εκπέμπουν μια ορισμένη ποσότητα φωτός και αν ο έρωτας δεν είναι αμοιβαίος, τότε, αυτός που λάμπει είναι επειδή έχει κλέψει το φως του άλλου. Ωστόσο, αυτή η "παρηγοριά στον άρρωστο" υπήρξε και θα υπάρχει ως ένα ζήτημα που αφορά τους θνητούς! Ο κ.Θεοδωράκης διάλεξε για τον εαυτό του να υπάρξει ως ημίθεος. Ναι, οι συμπατριώτες μας ερωτεύτηκαν την μουσική του αλλά δεν έλαμψαν απ' αυτήν...

ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΣΟΚ ΜΕ ΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΕΙΚΟΝΕΣ

2011-10-02T13:00:00.000+03:00

Tα βίντεο που ακολουθούν τα βρήκα στην Άλφα-Βήτα:

ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ

2011-09-26T22:24:00.000+03:00

(Μιρό, Μελαγχολία)

Το λευκό είναι το χρώμα του πένθους και ο γάμος είναι το τελετουργικό ενός ανυπέρβλητου πένθους. Ένα τέτοιο πένθος βιώνει η φρεσκοπαντρεμένη Τζαστίν, μέλος μιας τετραμελούς οικογένειας. Στην ταινία "Μελαγχολία" του Λαρς Φον Τρίερ δεν αποκαλύπτονται οι αιτίες της καταθλιπτικής συμπεριφοράς της Τζαστίν. Η γυναίκα εμφανίζεται με τον άντρα της αργοπορημένη στην γαμήλια δεξίωση την οποία έχει οργανώσει με κάθε λεπτομέρεια η αδερφή της Κλαιρ. Η Κλαιρ είναι μια γυναίκα που έχει παντρευτεί έναν εύπορο άντρα και έχει κάνει μαζί του ένα παιδί. Διαθέτει την πολυτελή της έπαυλη για το πάρτυ και έχει αναλάβει όλα τα έξοδα αυτής της πολυδάπανης δεξίωσης. Η κομψότατη κατοικία είναι ευήλια και περιβάλλεται από ένα γήπεδο γκολφ με κοντοκουρεμένο γκαζόν για τις ατέλειωτες ώρες της πλήξης. Οι εικόνες της ταινίας μου θυμίζουν έντονα το κείμενο του Ευγένιου Αρανίτση «Ήλιος στην οθόνη». Να τι έγραφε ο Αρανίτσης στις 5/12/1999:

«Ακόμη και τα ηλιόλουστα από αυτά τα τοπία δίνουν την εντύπωση πως ο ήλιος έχει χάσει τη θέρμη του και πως το γαλακτερό φως του είναι ανενεργό, όπως οι ακτινοβολούσες επιφάνειες των συμμετρικών όγκων που το αιχμαλωτίζουν στη γεωμετρία τους.

Πρόκειται για ένα φως δίχως παρελθόν. Δεν παραπέμπει σε καμιά αρχέγονη φαντασία, σε καμιά προϋπάρχουσα ένταση. Δεν ερεθίζει καμιά πολικότητα. Οι αντιθέσεις έχουν σβήσει. Η ζωγραφική του έχει απορροφηθεί ολοκληρωτικά από το στιλιζάρισμα».

Μέσα στο "πλουτώνιο τοπίο" της απόλυτης τάξης και πειθαρχίας η καταθλιπτική Τζαστίν καλείται να βγάλει σε πέρας όλες τις συμβατικές υποχρεώσεις που απορρέουν από τον γάμο της. Θα πρέπει να χορέψει, να κόψει την γαμήλια τούρτα, να βγάλει ηλίθια λογύδρια και να είναι ψυχαναγκαστικά χαρούμενη και ευτυχισμένη για να ικανοποιεί τους προσκεκλημένους. Η Τζαστίν πρέπει να παίρνει ηλίθιες πόζες μπροστά στα φλας των φωτογράφων, να γελάει και να ευχαριστεί τον εργοδότη της που την προάγει από απλή κειμενογράφο σε καλλιτεχνική διευθύντρια. Στα συζυγικά της καθήκοντα, πια, περιλαμβάνεται και η σεξουαλική πράξη με τον άντρα της.

Η Τζαστίν, όμως, δεν κάνει τίποτε από όλα τα παραπάνω. Της αρέσει να κοιτάζει τα άλογα και τον έναστρο ουρανό. Εκεί ψηλά στον ουρανό διακρίνει τον Αντάρη στον αστερισμό του Σκορπιού. Ανά τακτά χρονικά διαστήματα εγκαταλείπει την δεξίωση για να κάνει αυτά που θέλει αληθινά. Κοιμίζει τον ανεψιό της, βγάζει το νυφικό της και στρώνεται στην μπανιέρα. Κατουράει στο γρασίδι και κάνει βόλτα με το αυτοκινητάκι στο γήπεδο του γκολφ. Αντί να κάνει έρωτα με τον άντρα της, κάνει με έναν νεαρό που μόλις έχει γνωρίσει στο πάρτυ. Τον εργοδότη της τον αποκαλεί «χυδαίο ανθρωπάκι που διψάει για εξουσία». Λαμβάνει την απόλυσή της και ο εργοδότης της αποχωρεί έξω φρενών από την δεξίωση.

Η Τζαστίν έχει αποφασίσει να υπερασπιστεί τη δική της αλήθεια όσο και αν αυτή πονάει.Η διονυσιακή της φύση σαρώνει όλους τους τυπολάτρες! Αυτό, όμως, κοστίζει! Νιώθει τρομοκρατημένη και εξομολογείται τους φόβους της στην αντισυμβατική μητέρα της που μισεί απίστευτα τα «γαμημένα τελετουργικά». Η μητέρα της την προτρέπει να εγκαταλείψει.

Οι διαρκείς συναισθηματικές μεταπτώσεις της Τζαστίν και οι αλλοπρόσαλλες συμπεριφορές της κλονίζουν τη σχέση εμπιστοσύνης με τον άντρα της. Αντί να εγκαταλείψει αυτή, τρέπεται σε φυγή ο άντρας της που έχει εξαντλήσει όλα τα όρια υπομονής και κατανόησης. Η κόρη ψάχνει να βρει ασφάλεια στον πατέρα της που τον παρακαλεί να μείνει στο σπίτι. Ο πατέρας της είναι ένας τύπος παιδαριώδης με περιπαιχτική διάθεση που αρέσκεται να σκαρώνει μικρές πλάκες για να καταπολεμά την μελαγχολία του. Όχι, η Τζαστίν δεν μπορεί να βασιστεί σε αυτόν.

Οι σερβιτόροι, οι λιμουζίνες, τα αερόστατα με τις ευχές, οι ανοιγμένες σαμπάνιες, τα σερβίτσια, οι μουσικές που συνόδευαν το ολονύχτιο γλέντι είναι πια μια γλυκόπικρη ανάμνηση. Η Τζαστίν δεν μπορεί να ξεπεράσει τα αλλεπάλληλα καταθλιπτικά της επεισόδια. Είναι άρρωστη και καταβεβλημένη. Δυσκολεύεται να αυτοεξυπηρετηθεί. Η αδερφή της Κλαιρ είναι επικριτική για τις συμπεριφορές της αλλά δεν μπορεί να την εγκαταλείψει. Τώρα νιώθει πως πρέπει να της συμπαρασταθεί. Την περιθάλπει μέχρι του σημείου που κάποιος πλανήτης πλησιάζει απειλητικά την γη. Όλα αλλάζουν στην ψυχολογία των δύο αδερφών! Η συναισθηματικά απαίδευτη Κλαιρ αρχίζει να ανησυχεί για την πιθανή πρόσκρουση του πλανήτη Μελαγχολία με την γη. Ο άντρας της είναι καθησυχαστικός επειδή και οι επιστήμονες είναι καθησυχαστικοί! Ωστόσο, η Κλαιρ ανησυχεί σε αντίθεση με την καταθλιπτική αδερφή της που αντιμετωπίζει πολύ πιο ψύχραιμα την ιδέα του τέλους της ανθρωπότητας! Η Τζαστίν λέει: "Η ζωή στη γη είναι κακή. Δεν χρειάζεται να θρηνούμε".

Η Τζαστίν είναι η «ατσαλένια θεία». Έτσι την αποκαλεί ο ανιψιός της και ποιός να το περίμενε ότι αυτή η ψυχικά άρρωστη θα ήταν ο άνθρωπος που θα εμψύχωνε την οικογένεια της αδερφής της! Στο μεταξύ, οι προβλέψεις των επιστημόνων που μιλούν για μια ασφαλή διέλευση του πλανήτη Μελαγχολία αποδεικνύονται λανθασμένες. Το τέλος πλησιάζει. Ο άντρας της Κλαιρ αυτοκτονεί με μεγάλη ποσότητα αγχολυτικών και η Κλαιρ κάνει απέλπιδες προσπάθειες για να εγκαταλείψει την απομονωμένη έπαυλή της και να συναντήσει άλλους ανθρώπους. Τα άλογα πότε αφηνιάζουν και πότε ηρεμούν. Μια ισχυρή χαλαζόπτωση και μια μηχανική βλάβη στο αυτοκινητάκι αποθαρρύνουν την Κλαιρ. Επιστρέφει στο σπίτι της. Η αδερφή της, Τζαστίν, περιμένει γαλήνια το τέλος! Για να παρηγορήσει την πανικόβλητη αδερφή της παίρνει τον ανιψιό της και κατασκευάζουν μια μαγική σπηλιά με αποφλοιωμένα κλαδιά. Ο χώρος που ορίζεται εντός της διάφανης σπηλιάς είναι η τελευταία κατοικία των τριών ανθρώπων. Οι δύο αδερφές και το μικρό αγοράκι δίνουν σφιχτά τα χέρια τους και αναμένουν τη σύγκρουση με τον πλανήτη Μελαγχολία. Αυτή η σύγκρουση δεν αργεί. Τα τρία ανθρώπινα πλάσματα εξαερώνονται από τις μεγάλες θερμοκρασίες.

Η "ατσαλένια Θεία" με την ιδιαίτερη συναισθηματική παιδεία αντιμετωπίζει πιο ψύχραιμα το τέλος της ζωής. Αν μας λείπει η αυτοκυριαρχία και η ψυχραιμία σ’ αυτήν την περίοδο της οικονομικής κρίσης είναι γιατί για χρόνια χτυπούσαν μέσα μας οι "λογιστικές καρδιές μας"...

Ο ΣΚΥΛΟΣ ΤΗΣ ΑΘΥΤΟΥ

2011-09-25T22:47:00.001+03:00

(ο σκύλος ανακουφίζεται)

Το πλάτος του πεζοδρομίου είναι μικρό. Ο δρόμος είναι στενός και η πόρτα του σπιτιού (ή αποθήκης;) βρίσκεται μόλις ένα βήμα από τον δρόμο. Στην πόρτα βρίσκεται αναρτημένη πινακίδα με την οποία απαγορεύεται στους οδηγούς να παρκάρουν τα αυτοκίνητά τους στο συγκεκριμένο σημείο. Μια πινακίδα, ωστόσο, δεν είναι αρκετή για να αποτρέψει την στάθμευση των αυτοκινήτων. Παράλληλα με αυτήν, ο ιδιοκτήτης τοποθετεί δύο μικρά μαδέρια για να κινητοποιήσει την προσοχή εκείνων των οδηγών που δεν είναι παρατηρητικοί και δεν αντιλαμβάνονται την ύπαρξη της πινακίδας.

Οι ιδιοκτήτες των αυτοκινήτων απαγορεύεται να παρκάρουν τα αυτοκίνητα στο συγκεκριμένο σημείο αλλά οι σκύλοι έχουν το ελευθέρας για να κατουρούν. Τον σκύλο που εικονίζεται στην φωτογραφία τον παρατηρούσα σήμερα να τριγυρνά στα δρομάκια της Αθύτου Χαλκιδικής και κυριολεκτικά τον απόλαυσα. Ο περιπλανώμενος σκύλος γάβγιζε με τα σκυλιά που συναντούσε και ξεσήκωνε τον κόσμο στο πόδι. Όπου και αν πήγαινε, ήταν ανεπιθύμητος. Μέσα σε ένα δεκάλεπτο κατούρησε τέσσερις φορές σε ζαρντινιέρες, καρέκλες και στύλους αφήνοντας την οσμή της ύπαρξής του και πιστοποιώντας την παρουσία του στα υπόλοιπα σκυλιά. Μια γιαγιά στην κεντρική πλατεία της Αθύτου τον διαλόστελνε μπροστά σε δυο με τρία ζευγάρια τουριστών που έπιναν τον καφέ τους. Επίσης, ένας κύριος που είχε βγάλει βόλτα το μικρό σκυλάκι του δεν άντεξε τη συνάντηση μαζί του και άρπαξε μια πέτρα για να τον εκφοβίσει.

Ο κυνηγημένος από παντού σκύλος υπήρξε το κέντρο της προσοχής σε μια Άθυτο που φιλοξενούσε σε χαλαρούς και ήπιους ρυθμούς τους τελευταίους επισκέπτες του καλοκαιριού. Τον φαντάζομαι αυτήν την ώρα που γράφονται φαρδιά πλατιά οι τίτλοι τέλους του φετινού Καλοκαιριού να συνεχίζει να ενοχλεί τους ανθρώπους και να τους κάνει να θυμώνουν. Αν τον μνημονεύω σήμερα είναι επειδή αυτός ο σκύλος με έκανε να ευθυμήσω και ευτυχώς δεν υπάρχει πινακίδα που να το απαγορεύει αυτό...

REM

2011-09-21T23:08:00.000+03:00

ΧΙΛΗ ΣΤΑ ΧΕΙΛΗ

2011-09-11T22:01:00.002+03:00

Ένας πολιτισμός για να καταρρεύσει θα πρέπει πρώτα να εμφανίσει σημάδια παρακμής από μέσα του. Για τον Σαλβαδόρ Αλιέντε ο εχθρός ήταν μέσα στην Χιλή και ονομαζόταν Πινοσέτ. Μού φαίνεται αρκετά παράξενο που ο ευφυής Αλιέντε δεν κατάλαβε τις προθέσεις και τα σκοτεινά σχέδια του Πινοσέτ και τον προώθησε στην ηγεσία του στρατού. Από την άλλη, ίσως, ο Αλιέντε ήξερε και διαισθανόταν τους ύπουλους ανθρώπους που τον περιτριγύριζαν και ήθελε να τούς ξεμπροστιάσει ενώπιον του χιλιανού λαού που τού έδειχνε απίστευτη αγάπη και αφοσίωση. Ο δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος ήθελε να κρατικοποιήσει τα μεταλλεία χαλκού -τα οποία ανήκαν σε Αμερικάνους ιδιώτες- πράγμα αδιανόητο για την πολιτικο-στρατιωτική ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών που έβλεπε ορατό τον κίνδυνο να πληγούν τα ζωτικά συμφέροντά του στην χώρα. Ο Αλιέντε, ηγέτης με μαρξιστική συνείδηση, έπρεπε να ανατραπεί πάση θυσία. Το κάθαρμα ο Πινοσέτ αναλαμβάνει να κινητοποιήσει τον στρατοκρατικό μηχανισμό εναντίον του Αλλιέντε. Επιβεβαιώνοντας την εξουσία του στο στράτευμα , στρέφει τους στρατιώτες εναντίον των διαδηλωτών που έχουν το θάρρος να διαδηλώνουν υπέρ του προέδρου τους. Στις 11 Σεπτεμβρίου 1973 ο Αλιέντε βρίσκεται εγκλωβισμένος στο προεδρικό μέγαρο μαζί με καμιά 40αρια πιστούς συντρόφους του. Από έξω οι στρατιώτες προτάσσουν τα όπλα στους άοπλους διαδηλωτές και τα τανκς κινούνται σαν δαιμονισμένα. Υπάρχει τρομοκρατία. Ο Πινοσέτ πλήττει τους ραδιοφωνικούς σταθμούς σε μια προσπάθεια να διακόψει καθε επαφή του Αλιέντε με τον χιλιανό λαό. Ο δημοκράτης πρόεδρος γνωρίζει πως τα πράγματα είναι δύσκολα. Ωστόσο, παραμένει μαχητής. Είναι "ο σπόρος που θα φυτευτεί στη συνείδηση του κόσμου". Ο οπλισμένος με καλάσνικοφ Αλιέντε βλέπει πως ο κλοιός όλο και σφίγγει γύρω από το προεδρικό μέγαρο. Ο Πινοσέτ στέλνει αεροπλάνα που βομβαρδίζουν το μέγαρο. Ο Αλιέντε ζητάει από τους πιστούς μαχητές του, που είναι αποφασισμένοι να δώσουν την τελευταία μάχη της ζωής τους, να παραδώσουν τον οπλισμό τους και να παραδοθούν. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες επιζώντων, τούς αποχαιρετά έναν έναν και έπειτα βάζει το όπλο κάτω από το σαγόνι και πυροβολεί. Ο πυροβολισμός διαλύει το κρανίο του. Ο γιατρός Αλιέντε θυσιάζεται για να διασώσει τη ζωή των συντρόφων του και την αξιοπρέπειά του. Την επόμενη μέρα ο Πινοσέτ πανηγυρίζει και δηλώνει πως "απελευθέρωσε την Χιλή από τον μαρξιστικό ζυγό".

Ο δικτάτορας κυβέρνησε την Χιλή για 17 χρόνια. Σε αυτά τα χρόνια πολλοί δημοκράτες δολοφονήθηκαν, βασανίστηκαν και φυλακίστηκαν. Ο Πινοσέτ πέθανε επειδή η γεροντική καρδιά του -σε ηλικία 90 χρονών -δεν άντεξε την χειρουργική επέμβαση. Το κάθαρμα πέθανε χωρίς να λογοδοτήσει ποτέ για όλα αυτά που έκανε. Υπάρχει, μωρέ, πουθενά δικαιοσύνη;

(Με συγκίνησε το αφιέρωμα της ΕΤ3 για τα γεγονότα του 1973 στην Χιλή)

ΑΜΦΙΠΛΕΥΡΙΚΟΤΗΤΑ

2011-09-08T23:12:00.000+03:00

Άκουσα στα πεταχτά για κάποια δυσοίωνη πρόβλεψη εφημερίδας του εξωτερικού που μιλάει για εμφύλιο στην χώρα μας. Πιστεύω γενικά πως η ματιά των ξένων για την Ελλάδα, με εξαίρεση κάποιες απλοϊκές και χονδροειδείς ανοησίες, είναι αξιόπιστη. Η συγκεκριμένη πρόβλεψη, ωστόσο, έρχεται καθυστερημένα. Ο σενιόρ Πετεφρής -κατά κόσμον Πάνος Θεοδωρίδης- έχει υποστηρίξει πολλές φορές πως ο εμφύλιος στο Ellada συνεχίζεται με αμείωτο ρυθμό και ένταση. Μπορεί να μην χύνεται αίμα αλλά η μισαλλοδοξία, οι πράξεις αντεκδίκησης και ο φθόνος χτυπάνε κόκκινο. Ο προσφάτως εκλιπών Λεωνίδας Κύρκος (ΚΚΕ, ο Κύρκος απεβίωσε!!!) είχε αποδώσει μια πολύ καλή εικόνα για τον λαό μας:"Είμαστε ένας συντηρητικός λαός με ριζοσπαστικές εξάρσεις". Οι εξάρσεις, ωστόσο, μπορούν να περιμένουν! Η συντηρητικούρα της ελληνικής κοινωνίας συντηρεί έναν εμφύλιο που μοιάζει να είναι μια διαρκής προβολή του εσωτερικού διχασμού των συμπατριωτών μας. Επίσης πιστεύω ότι αυτός ο διχασμός είναι μια στάση και άμυνα απέναντι στον Θάνατο. Ο άνθρωπος που ενηλικιώνεται, ξεπερνώντας το στάδιο του εσωτερικού διχασμού, γίνεται ένας άνθρωπος ολόκληρος και ακέραιος που υιοθετεί μια διαφορετική στάση απέναντι στον θάνατο. Οι συμπολίτες μας -όλοι περήφανοι που είναι αιωνίως παιδιά- διαισθάνονται και σκέφτονται πονηρά: Αν πεθαίνεις ολόκληρος, πεθαίνεις όλος! Αν πεθαίνεις μισός, τότε ο άλλος μισός ενδεχομένως να παραμείνει ζωντανός! Η ένταση της ονειρικής ζωής και η φαντασιοπληξία είναι ευθέως ανάλογη του πλευρού με το οποίο κοιμόμαστε...

Ο ΚΕΡΔΙΣΜΕΝΟΣ ΧΡΟΝΟΣ

2011-09-07T21:28:00.003+03:00

Το τεύχος του περιοδικού «Δέντρο»(Φθινόπωρο 2006- Αφιέρωμα στην Μελαγχολία) ξεκινάει με ένα μικρό κεφάλαιο που τιτλοφορείται «Οι χαμένες μέρες» (Ντίνο Μπουτζάτι*). Η υπόθεση της ιστορίας είναι κάπως έτσι: Στον αύλειο χώρο ενός σπιτιού βρίσκεται ένα κιβώτιο. Ο ιδιοκτήτης του σπιτιού φαίνεται να αγνοεί την ύπαρξη του κιβωτίου και του περιεχομένου του. Κάποιος άγνωστος και απρόσκλητος επισκέπτης αναλαμβάνει να το παραλάβει. Η ενέργεια αυτή γίνεται αντιληπτή από τον ιδιοκτήτη που τον παρακολουθεί για να δει το δρομολόγιο του. Ο Ερνστ Καζίρα (το όνομα του ιδιοκτήτη του σπιτιού) διαπιστώνει πως το κιβώτιο καταλήγει σε έναν γκρεμό. Ο γκρεμός είναι κάτι σαν χωματερή κιβωτίων. Ο Καζίρα μαθαίνει από τον άγνωστο πως μέσα στα κιβώτια υπάρχουν φυλαγμένες οι δικές του χαμένες μέρες, όλος ο χρόνος που σπαταλήθηκε σε ανούσια πράγματα. Ο Καζίρα ξετυλίγει τις μέρες και μαζί με αυτές ξετυλίγονται οι αναμνήσεις από την μνηστή του Γκρατσιέλα που δεν πρόλαβε να αγαπήσει, τον άρρωστο και ετοιμοθάνατο αδερφό του Τζοσουέ που αργοπέθαινε σε θάλαμο νοσοκομείου, το πιστό μαντρόσκυλο Ντουκ που το είχε παρατημένο. Όλα αυτά έχουν χαθεί οριστικά και δεν εξαγοράζονται ούτε με το χρυσάφι όλου του κόσμου. Ματαίως ο Καζίρα ζητάει πίσω τις χαμένες του μέρες. Οι ενοχές που στέκονταν ανενεργές μέσα στην καθημερινή πλήξη και την βιομέριμνα, τώρα εγείρονται.

Ό,τι χάθηκε, χάθηκε! Μια κάποια λύση για όλους αυτούς που αναγνωρίζουν πως ταυτίζονται ψυχολογικά με τον πρωταγωνιστή της πιο πάνω ιστορίας, θα ήταν η επαναδιαπραγμάτευση των ενοχών. Μόνο αυτή θα μπορούσε να τούς βοηθήσει να αντιληφθούν τον χρόνο ως έναν ζωντανό οργανισμό που γεννιέται, φθείρεται, πεθαίνει και αναγεννάται. Μέσα από μια επαναδιαπραγμάτευση των ενοχών θα προέκυπτε μια άλλους είδους ποιότητα στη σχέση μας με τον χρόνο. Είναι η ώρα, πια, που πρέπει να περάσουμε από το «Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο» στο «Δημιουργώντας τον κερδισμένο χρόνο». Κλασικό παράδειγμα επαναδιαπραγμάτευσης των ενοχών και δημιουργίας κερδισμένου χρόνου είναι κατά τη γνώμη μου η άδεια 14 ημερών που πήρε ο Κάφκα από την υπηρεσία του για να αφοσιωθεί στο γράψιμο της «Δίκης».

*Ο ΝΤΙΝΟ ΜΠΟΥΤΖΑΤΙ γεννήθηκε στο Μπελούνο, μια μικρή πόλη της Βόρειας Ιταλίας, στις 16 Οκτωβρίου του 1906. Σπουδάζει νομικά στο Μιλάνο (η διπλωματική του εργασία είχε σαν θέμα τη «Νομική φύση της Συμφωνίας Κράτους και Βατικανού») και πριν ακόμα τελειώσει τις σπουδές του αρχίζει τη δημοσιογραφική του καριέρα σε μια από τις μεγαλύτερες ιταλικές εφημερίδες, την ‘’Corriere della Serra’’. Θα συνεχίσει να δουλεύει στην ίδια εφημερίδα ακόμα κι όταν θα καθιερωθεί σαν συγγραφέας, ενώ παράλληλα θα συνεχίσει να ασχολείται και με τη ζωγραφική, κάνοντας συχνά ατομικές εκθέσεις της δουλειάς του.
Η πρώτη του εμφάνιση στο λογοτεχνικό πανόραμα της Ιταλίας θα γίνει το 1933 με ένα σύντομο μυθιστόρημα, το Barnabo delle montagne.
Ο Μπουτζάτι πέθανε ένα βροχερό απόγευμα του 1972, στο Μιλάνο.(πηγή:www.biblioasi.gr)

ΤΑΤΟΥΑΖ

2011-09-06T23:06:00.002+03:00

Τώρα που τα ρούχα είναι λιγοστά, το γυμνωμένο δέρμα δείχνει τα μυστικά του -σιγά τα μυστικά θα μου πείτε!!! Πολλοί νέοι και νέες αλλά και μεγαλύτεροι, τυπώνουν στο δέρμα τους τατουάζ. Ένα τατουάζ καθορίζει την υπαρξιακή τους ταυτότητα και τούς κάνει διακριτούς μέσα στους άλλους. Το σώμα στολίζεται σαν τους πρωτόγονους και γίνεται μια γλώσσα που ζητάει να κοινοποιήσει κάτι στους άλλους! Το τατουάζ σημαίνει πολλά για το άτομο που το κάνει. Περισσότερο το προτιμούν οι νεαροί έφηβοι και λιγότερο τα συνομήλικα τους κορίτσια. Κάποιοι καλύπτουν μεγάλο μέρος του σώματος και άλλοι κάνουν μικρής έκτασης τατουάζ που ίσα ίσα διακρίνονται.

Η μόδα πέρασε και στα παιδιά του νηπιαγωγείου.Τα νήπια προμηθεύονται τα τατουάζ μέσα από τις τσίκλες και τα σακουλάκια με τα γαριδάκια. Ρώτησα έξι από αυτά τα παιδιά για να μου πουν τον λόγο που τούς αρέσουν τα τατουάζ. Μου απάντησαν:

Ν: γιατί έτσι μοιάζεις πιο μάγκας

Σ: μου αρέσουν τα σχέδια

Η: έχει πολύ ωραία χρώματα

Γ: είναι όμορφο και μ' αρέσει

Β: μου αρέσει γιατί κολλάνε

Π: (Ομοίως με το πρώτο παιδί)

Γνωρίζουμε πως τα νήπια διανύουν μια περίοδο που είναι δέσμια των αντιληπτικών τους δεδομένων και επικεντρώνονται σε ένα επιφανειακό στοιχείο που τους κεντρίζει την προσοχή. Τα τατουάζ έχουν όμορφα χρώματα, αρέσουν τα σχέδια τους, είναι όμορφη η διαδικασία κατά την οποία κολλάνε στο δέρμα και, τέλος , τα παιδιά που τα έχουν πάνω τους φαίνονται μάγκες. Αυτό το τελευταίο με έκανε να θυμηθώ πως η δερματοστιξία ήταν κάτι σαν αναγνωριστικό σημάδι όλων αυτών που εξέτιαν ποινές στα σωφρωνιστικά καταστήματα. Με τα χρόνια , τα τατουάζ έπαψαν να στιγματίζουν τους ανθρώπους και έγιναν μόδα. Στην ιστοσελίδα ε.ΜΜΕ.είς διαβάζω:

Πολλοί είναι οι λόγοι που μπορεί να ωθήσουν κάποιον να «σημαδέψει» το σώμα του για όλη του τη ζωή. «Κάποιοι κάνουν τατουάζ είτε για να ξεχωρίσουν είτε γιατί είναι μόδα είτε γιατί θέλουν να δείξουν την υποταγή τους σε ένα είδωλό τους είτε την αγάπη τους σε κάποιο πρόσωπο είτε ακόμα γιατί θέλουν να μιμηθούν κάποιον. Οι γυναίκες το θεωρούν σέξι, ενώ οι άνδρες θεωρούνται δυνατοί μετά από αυτό», λέει ο κ. Κατσούλης.

Επίσης, διαβάζω και τα εξής:

Ο όρος τατουάζ προέρχεται από τη λέξη «τατάου», η οποία στη γλώσσα των αυτοχθόνων της Ταϊτής σημαίνει συνήθεια. Πράγματι, διάφορες φυλές, στο παρελθόν, έκαναν τατουάζ στο σώμα τους, κατά τη διάρκεια τελετών μύησης, προκειμένου να δείξουν ότι το άτομο ήταν ώριμο πλέον για την κοινωνική ζωή ή για να το διακρίνουν από τις άλλες φυλές ή για να το τιμήσουν.

Είναι τέτοιος ο πληθωρισμός των τατουάζ που άρχισα να πιστεύω πως γίναμε, πια, κοινωνία ενηλίκων που είμαστε ώριμοι για μια πλούσια κοινωνική ζωή...